Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Χτύπα κι άλλο, μπορείς!

Πριν τον αγώνα του Μετσόβου, ένας φίλος με ρώτησε αν το τρέξιμο το κάνω όπως οι Σιΐτες Μουσουλμάνοι που αυτομαστιγώνονται. Οι έννοιες του σαδισμού και του μαζοχισμού μελετήθηκαν ευρύτατα από τους κοινωνικούς επιστήμονες και σχετίστηκαν με την παιδική ηλικία, τη σχέση με τους γονείς και την ερωτική ζωή. Λέτε να είμαστε μαζοχιστές και σαδιστές την ίδια στιγμή με το ίδιο μας το σώμα; Το λέμε στα αστεία αλλά δεν νομίζω ότι έτσι είναι τα πράγματα.

• του Άρη Γαβριελάτου (aris@irunmag.gr)

Αυτό που αδυνατούν να κατανοήσουν όσοι δεν αθλούνται, είναι ότι στόχος μας είναι η συνεχής διεύρυνση των οριζόντων μας, σωματικά και πνευματικά. Η πεπερασμένη ύπαρξή μας επιδιώκει βαθιά μέσα της, την πρόκληση των αισθήσεων, το σπάσιμο των ορίων. Επιδιώκει να διευρύνει το ταξίδι. Να το πω πιο απλά; «Της ψυχής το παρακάτω» που έλεγε και ο Μητροπάνος.
Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε στους αγώνες που συνεχώς αυξάνουν σε χιλιόμετρα και υψομετρικές. Κατά την προσωπική μας άποψη, κάθε αγώνας αποτελεί αγώνα με τον εαυτό μας. Από ένα χιλιάρι για παιδιά, μέχρι το Frozen Peaks των 250 χιλιομέτρων. Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι ορισμένοι ερασιτέχνες αθλητές επιδιώκουν τη διερεύνηση των ορίων, μια καινούργια πρόκληση, ένα νέο στόχο που θα δώσει χρώμα στη μέρα τους, που θα τους κάνει να νιώθουν ζωντανοί.
Η δυσκολία να γίνει αποδεκτή η συνήθεια να τρέχουμε, μια φυσική διαδικασία του ανθρώπου δηλαδή, είναι κατανοητή. Δεν οφείλουμε να εξηγήσουμε το γιατί ενώ του καθενός το «γιατί τρέχω» διαφέρει. Δεν έχουμε την υποχρέωση να εξηγήσουμε τι θα πει να τερματίζεις έναν αγώνα, τι θα πει να τρέχεις σε δάση και κορυφογραμμές, τι σημαίνει να περνάς τα Ζωνάρια, την Αστράκα, τον Τύμβο του Μαραθώνα και το Καλλιμάρμαρο, τα χωριά του Ευχίδα, τα δάση της Ροδόπης, τις ξερολιθιές των νησιών.
Αρνούμαι ότι ζούμε στα όρια του σαδισμού και του μαζοχισμού προς το σώμα μας. Αυτό που επιδιώκω είναι να ζήσω την κάθε μέρα και μέσα από το τρέξιμο. Όλοι έχουμε υποχρεώσεις, παιδιά, σκυλιά, δουλειές και ατυχίες, γονείς που μεγαλώνουν, αναποδιές. Θέλω, λοιπόν, να ψάξω τον εαυτό μου και όχι να τον τιμωρώ και αν είναι δυνατόν, μέσα από το hobby μου να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Να προσθέσω ότι όσο και αν φαίνεται ότι είσαι μόνος με τον εαυτό σου στο τρέξιμο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Η κοινότητα των αθλητών, ερασιτεχνών και επαγγελματιών, έχει συγκεκριμένα στοιχεία ταυτότητας, μια «δρομική» γλώσσα, κοινούς κώδικες επικοινωνίας και αλληλοσεβασμού. Πολλά από αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν από την καθημερινότητά μας και εμείς είχαμε την τύχη (ή την ατυχία) να τα βρούμε στο τρέξιμο και γενικότερα στον αθλητισμό.

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register