Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Ο αέρας των βουνών καθαρίζει το μυαλό

του Άρη Γαβριελάτου

Το πρωινό είναι κρύο και το αυτοκίνητο γουργουρίζει καθώς περνάμε τα χωριά της Κορινθίας και της Αργολίδας. Κάτω στο δρόμο σημάδια από το Σπάρταθλο. Ανατριχίλα. Στο βάθος τα βουνά είναι άσπρα από τα πρώτα χιόνια. Φτάνουμε στην Καρυά Αργολίδας για το Artemisio Mountain Running. Με 3 αγώνες, έναν 25άρι, έναν αγώνα 10 χλμ και ένα παιδικό αγώνα 2 χιλιομέτρων.

Οι υψομετρικές δυνατές, ειδικά για το 10άρι που έφτανε τα 900 μέτρα ενώ το 25άρι τα 1600! Το χωριό γεμάτο κόσμο, ο Σίμος της Chronosystems έχει στήσει τα μηχανήματα και ο DJ Pappas βάζει πολύ καλή μουσική- και για αρκετές ώρες- ενώ καταφθάνουν και οι αθλητές με το πούλμαν της διοργάνωσης. Οι συμμετοχές ήταν ομολογουμένως πολλές και στους δύο αγώνες.

Η γραμματεία βαράει υπερωρίες και περιμένουμε την ενημέρωση για τα τελικά χιλιόμετρα των δύο αγώνων, καθώς ο καιρός έχει παγώσει το χιόνι σε κάποια σημεία, ενώ μια κατηφόρα έχει κριθεί επικίνδυνη. Αν και είχα γραφτεί στο 25άρι, ένα γερό κρύωμα από αυτά που μόνο οι άντρες δεν αντέχουμε, με ανάγκασε να μπω στο 10αρι ώστε να μην με μαζέψουν οι εθελοντές με τις μηχανές και τις γουρούνες που είχε επιστρατεύσει η διοργάνωση.

Γύρω μου πολλοί και καλοί αθλητές, γνωστές φάτσες από τους αγώνες. Φοράω τα La Sportiva Akyra για δοκιμή. Φεύγουμε μέσα από το χωριό και ανεβαίνουμε. Σύντομα χωριζόμαστε και μπαίνουμε στο δάσος. Η ανηφόρα με εξουθενώνει καθώς το κρύωμα με έχει σακατέψει. Ο αέρας των βουνών καθαρίζει το μυαλό όσο εμείς ανεβαίνουμε όλο και πιο ψηλά. Όλα είναι υγρά και σε κάποια σημεία υπάρχει αρκετή λάσπη, όπως έμαθα ότι είχε και το 25άρι. Σε μια στροφή, βλέπω μπροστά μου το Αρτεμίσιο χιονισμένο μέσα στην ομίχλη. Ονειρικό. Εικόνα από ταινία.

Αν και έχει αρκετά φαλακρά σημεία, το Αρτεμίσιο κρατάει αρκετή βλάστηση με πυκνές δεντροστοιχίες μέσα στο δάσος. Στο σταθμό πήραμε μια ανάσα αλλά κάπου εδώ υπήρξε θέμα με την κατεύθυνση που έπρεπε να πάρουμε. Ως αποτέλεσμα, κάναμε τελικά και τα 10 χιλιόμετρα καθώς η σηματοδότηση μας έστειλε στην κανονική διαδρομή και όχι στη μειωμένη των 7,5. Οι περισσότεροι δρομείς στο μικρό αγώνα κάναμε 10-11-12 χιλιόμετρα ανάλογα με το ρολόι του καθενός. Δεν μας πείραξε βέβαια καθώς ουσιαστικά ακολουθήσαμε τη σηματοδότηση, δεν χαθήκαμε με την κλασσική έννοια. Είμαι σίγουρος ότι η διοργάνωση αυτό θα το προσέξει για του χρόνου, καθώς το παραδέχτηκε και ζήτησε συγνώμη στις απονομές.

Τα La Sportiva Akyra πατάνε γερά. Όπως είπα, όλα γλύστραγαν. Φύλλα, πέτρες, λάσπη. και όμως, παρά το φόβο μου, τα παπούτσια κούμπωναν κάτω και μου έδιναν αυτοπεποίθηση ότι δεν θα κατρακυλήσω στο Άργος. Και να που ανεβαίνοντας πατήσαμε χιόνι. Άλλη αίσθηση ρε γαμώτο. Φεύγεις…δεν είσαι εκεί, ταξιδεύεις. Είσαι εσύ που έλιωνες το καλοκαίρι και τώρα αναπνέεις παγωμένο αέρα. Η ζωή μας όλη σε ένα βουνό.

Κατεβαίνουμε ή νομίζουμε ότι κατεβαίνουμε καθώς η μέθοδος του τεχνικού διευθυντή Νίκου Κωστόπουλου είναι “θα βλέπεις το χωριό αλλά δεν θα το φτάνεις”. Τραβερσάραμε τις πλαγιές πάνω από το χωριό μέχρι να βρεθούμε σε μονοπάτι που μας κατέβασε δίπλα σε νερά και υγρά πλατανόφυλλα-παγίδες. Ο τερματισμός ήταν ορεινός και «αργολικός». Με τσάι βουνού και πορτοκάλια! Μέσα στο Καφέ της Καρυάς μας περίμεναν διάφορα μεζεδάκια για να μας ζεστάνουν, ενώ περιμέναμε τους τερματισμούς. Αγοράσαμε και τοπικά προϊόντα από την έκθεση των παραγωγών οπότε πήραμε κάτι μαζί μας πέρα από τις εικόνες αυτού του όμορφου τόπου.

Θα ξαναπάμε, θα φέρουμε και τους φίλους μας!

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register