Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Η «άγρια» χαρά του τρεξίματος

Διαπιστώνουμε ότι η τεχνολογία μπαίνει όλο και πιο πολύ στη ζωή των αθλητών, ερασιτεχνών ή επαγγελματιών. Ή πιο σωστά, εξελίσσεται η παρουσία της, καθώς ήδη αποτελεί σύμμαχο των αθλητών από το πρώτο ρολόι που είχε χρονόμετρο. Φτάσαμε σε ρολόγια που αντέχουν ατελείωτες ώρες, που μετρούν κάθε παράμετρο και συνδέονται με δορυφόρους και υπολογιστές.
Μαζί τους, τα διάφορα apps που προσφέρουν μια ολοκληρωμένη ενημέρωση γύρω από αριθμούς και επιδόσεις. Όλα αυτά μπορούν στο επόμενο δευτερόλεπτο που θα τελειώσεις την προπόνησή σου, να «ανέβουν» στο facebook ή στο instagram.

• του Άρη Γαβριελάτου (aris@irunmag.gr)

Τσεκάρεις τον εαυτό σου αλλά τσεκάρεις και τους άλλους. Που και πόσο έτρεξαν! Μπορείς να δώσεις τα σιχαρίκια ή να εκνευριστείς που δεν σου είπαν να πας μαζί τους. Από πολλούς δρομείς αλλά και ποδηλάτες ακούω ότι «δεν με ενδιαφέρει» να αποτυπώσω πόσο έτρεξα ή αν έκαψα χ θερμίδες. Επίσης, όπως είναι αφόρητα βαρετές πολλές αναρτήσεις στα social media, έτσι και η συνεχής πληροφόρηση για κάθε προπόνηση καταντά ανυπόφορη. Βέβαια, χωρίς το facebook ή π.χ. το daily mile πόσες όμορφες παρέες δεν θα υπήρχαν…

Τότε και τώρα…

Όταν ήμουν φοιτητής δεν μετράγαμε τίποτα πέρα από το χρόνο. Ταχύτητες, αντοχή, τεστ cooper, ανοίγματα. Πλέον, χρησιμοποιώ 2 apps και αν ένα ρολόι που μετράει μόνο χρόνο.
Το Δεκέμβριο με έπιασε αμόκ να περάσω το περσινό μου ρεκόρ σε χιλιόμετρα. Και αισθάνθηκα κακομοίρης…

Μ΄ αρέσει να τρέχω για το τρέξιμο, για την ελευθερία, όπως μ’ αρέσει να ποδηλατώ για τον ίδιο λόγο. Στο αστικό τοπίο παρατηρώ τους ανθρώπους και την πόλη, ενώ στο βουνό γίνομαι μέρος της φύσης. Από την άλλη, κατανοώ απόλυτα όποιον θέλει να μετρήσει κάποια δεδομένα. Ακόμα και αν υπερβάλλουμε σε κάποιες περιπτώσεις, τα δεδομένα στην άσκηση, βοηθούν στη βελτίωσή μας. Επιμένω, όμως, ότι οι πιο ωραίες μου στιγμές στον αθλητισμό ήταν όταν δεν μέτραγα τίποτα.

Αυτό το διαπίστωσα στους αγώνες βουνού από τα 42 χιλιόμετρα και πάνω. Ο χρόνος και ο χώρος καμπυλώνουν. Η ψυχολογία, ο βαθύτερος εαυτός, η επιβίωσή σου είναι που μετράνε όταν είσαι ένας μέσος δρομέας που θες 18-20 ώρες για 100 χιλιόμετρα. Αυτό που θα μετρήσει το καλύτερο ρολόι δεν αποτυπώνει το κατόρθωμά σου. Η ίδια άγρια χαρά υπάρχει και στους πιο μικρούς αγώνες απλά ο οργανισμός δεν προλαβαίνει να σου πει «σταμάτα».

Ας αφήσουμε τη δαιμονοποίηση των πάντων για τους πολιτικούς. Μπορούμε να συνυπάρξουμε με τους γκατζετάκηδες, αλλά και με τους αρνητές της τεχνολογίας. Το ζήτημά μας είναι η απόλαυση του τρεξίματος, του ποδηλάτου, της άσκησης σε μια κοινωνία που πατάει πλήκτρα και καβαλάει το αμάξι για τα πάντα…


• από τη Στήλη «OPINION PACER» του μηνιαίου free press iRun …and i am free!

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register