Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Νίκος Καλοφύρης: «To βουνό είναι το σπίτι μου!»

Αποφασίσαμε να αναδημοσιεύσουμε την αποκλειστική συνέντευξη του Νίκου Καλοφύρη που φιλοξενήσαμε στο 9ο τεύχος του iRun, πέρυσι τον Μάιο, όχι μόνο γιατί είναι από τους πιο καταξιωμένους αθλητές και αγαπημένος διοργανωτής του ορεινού τρεξίματος, αλλά γιατί, επίσης, τα λόγια του δεν έχουν ημερομηνία λήξεως, είναι διαχρονικά, όπως και οι αναμνήσεις που μας αφήνουν οι εικόνες που συλλέγουμε τρέχοντας ή περπατώντας στα μονοπάτια του Μετσόβου…

Το URSA TRAIL 2019 είναι μια ανάσα κοντά μας και χαιρόμαστε ιδιαίτερα που θα ξανασυναντήσουμε τον Νίκο (χωρίς το χαρακτηριστικό μουστάκι του πια) και την παρέα-ομάδα του…


• Η συνέντευξη του Νίκου Καλοφύρη πραγματοποιήθηκε μετά το οδοιπορικό στο Μέτσοβο της ομάδας του iRun που αποτελούσαν ο Αργύρης Κριθαρούλας, ο Άρης Γαβριελάτος και ο Βαγγέλης Οικονομόπουλος, ενώ τις καταπληκτικές φωτογραφίες από τη διαδρομή απαθανάτισε η Μαριάννα Δρατσούμη του FotoTrexoume!
• Την υπέροχη φιλοξενία της διαμονής μας στο υψηλής αισθητικής και ποιότητας Άρωμα Δρυός – Eco & Design Hotel φρόντισε ο Γιώργος Καλοφύρης, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά!

Οταν μιλήσεις με τον Νίκο Καλοφύρη δεν μπορεί παρά να είσαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά. Περπατάμε στα βουνά του και μας μιλάει ήδη για τον αγώνα του 2019 και τον Ultra Ursa που θα γίνει το Σεπτέμβρη. Όσο περπατάει, μαζεύει από κάτω κλαδιά που θα ενοχλήσουν τους αθλητές ή τους οδοιπόρους. Ασχολείται με όλους αλλά νιώθεις ότι αναπνέει για το Ursa Trail. Μέσα στην ησυχία του δάσους, ακούς τα γρανάζια του μυαλού του να δουλεύουν για να διευθετήσουν κάθε πιθανή λεπτομέρεια. Η σπάνια ευγένειά του αποτυπώθηκε στη συνέντευξη που μας παραχώρησε. Η φωτιά που έκαιγε ένα καλοκαιρινό βράδυ όταν, παιδάκι ακόμα, άκουσε για έναν αγώνα τρεξίματος είναι ολοφάνερο ότι καίει ακόμα μέσα του για το ορεινό τρέξιμο…

Από τα μονοπάτια της Ηπείρου, στο Λιλεχάμερ της Νορβηγίας και από το χιονισμένο Μοντ Μπλαν, στις πλαγιές των μυθικών Ιμαλαΐων στο Νεπάλ. Στην ατέλειωτη λίστα διεθνών συμμετοχών του Νίκου Καλοφύρη, του Έλληνα θρύλου του ορεινού τρεξίματος, δεν υπάρχουν πλέον ανεκπλήρωτοι στόχοι. Βάση του, σήμερα η πατρίδα του το Μέτσοβο, και αιχμή δημιουργίας το Metsovo Race, με βασικό σκοπό του να μεταλαμπαδεύσει μέσω ενός ξεχωριστού ορεινού ραντεβού, τις εμπειρίες και τις γνώσεις του, στους μύστες της άθλησης στη φύση.

«Ιχνηλατώντας και δίνοντας ανθρωπινή πνοή στα χνάρια της Αρκούδας», του συμβόλου των ελληνικών βουνών, ο σπουδαίος Μετσοβίτης δρομέας σκιαγραφεί στο iRun το προφίλ και τις προοπτικές των αγώνων, αλλά και της μεγάλης αθλητικής του πορείας. Η φιλοσοφία και οι αρχές του αποτελούν άλλωστε θησαυρό για κάθε νέο λάτρη του δρομικού κινήματος…

Η στενή σχέση με τα μονοπάτια των βουνών της κεντρικής Πίνδου έμπνευση για το Metsovo Race

«Είναι κάτι που ξεφεύγει από το γεγονός ότι έχω μεγαλώσει στην περιοχή. Πριν ξεκινήσει η ενεργή οργανωτική μου σχέση με τον αγώνα ήμουν για χρόνια αθλητής στη περιοχή. Τα μονοπάτια των διαδρομών τα είχα τρέξει βήμα βήμα στις δικές μου προπονήσεις. Σταδιακά περνώντας ο καιρός άρχισε να με στοιχειώνει… αυτό το πράγμα. Πλέον δεν χαιρόμουν να τρέχω μόνο εγώ σε αυτά τα όμορφα μέρη, σκεφτόμουν ότι πρέπει να τα προσφέρω στους συναθλητές μου που ασχολούνται με το ορεινό τρέξιμο. Το επόμενο βήμα ήταν λοιπόν η δημιουργία ενός αγώνα. Ήθελα τη μαγεία του τόπου αυτού, που με κάνει να αντλώ δύναμη και αποφασιστικότητα, να τη γνωρίσουν να τη βιώσουν όλοι».

Η πρώτη του επαφή με το τρέξιμο και η άσβεστη φλόγα

«Μια ιστορία που χάνεται στα βάθη να μην πω των αιώνων (γέλια)…σίγουρα των δεκαετιών. Όταν τη φέρνω στο νου μου αυτό που βλέπω ως εντονότερη ανάμνηση είναι μία αναμμένη φωτιά στο βουνό και γύρω της, εγώ, ο παππούς μου και δύο θείοι μου, αργά το βράδυ να συζητούν για κάποιο αγώνα τρεξίματος που θα γινόταν στο χωριό μας το Ανήλιο. Να τους ακούω εγώ μικρός, είχα μόλις τελειώσει την έκτη δημοτικού, και να τους ζητώ να συμμετάσχω. Αυτοί φυσικά λόγω της μικρής μου ηλικίας με αποθάρρυναν. Εμένα όμως αυτό είχε εντυπωθεί πλέον στο μυαλό μου και την επόμενη εβδομάδα που ο τοπικός Πολιτιστικός Σύλλογος διοργάνωσε τη διαδρομή κατέβηκα από το βουνό. Μπήκα με τόλμη στον αγώνα και έτρεξα σχεδόν… με τα τσαρούχια, αφού τα παπούτσια που φορούσα σίγουρα δεν ήταν κατάλληλα για τρέξιμο, άλλωστε μόνο τέτοια υπήρχαν τότε. Αυτό ήταν το έναυσμα, η αγνή αγάπη του πρωτάρη για το τρέξιμο, η φωτιά, το πείσμα, που κρατάει από τότε και δεν λέει να σβήσει».

Μαραθωνοδρόμος του βουνού, σε χιόνι και χώμα

«Το πρώτο άθλημα που μ’ έφερε κοντά στα σπορ σε επίπεδο πρωταθλητισμού ήταν το σκι αντοχής. Σε αυτό αφιερώθηκα αρχικά, και σ’ αυτό ξεχώρισα και μετείχα σε παγκόσμια πρωταθλήματα και διεθνείς διοργανώσεις (σ.σ. ανάμεσα τους και τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 1994) σ’ όλο το πλανήτη. Με το ορεινό τρέξιμο γνωριστήκαμε… αργότερα, σαν μέρος της προπόνησης μου. Ήταν κάτι που με τράβηξε από την πρώτη στιγμή χωρίς η διάκριση να είναι ποτέ αυτοσκοπός. Αυτό που πάντα ήταν σε πρώτο πλάνο ήταν το να βρίσκομαι στο φυσικό μου περιβάλλον το βουνό, εκεί που νοιώθω σαν το σπίτι μου. Να τρέχω, να βαδίζω όλη τη μέρα στα μονοπάτια και το βράδυ όταν σκοτεινιάζει να επιστρέφω στη βάση μου».

Η διαδρομή είναι το παν

«Το βασικό συστατικό επιτυχίας ενός ορεινού αγώνα είναι η διαδρομή. Αν έχεις τη βάση τη φυσική ομορφιά, και δουλέψεις σωστά η επιτυχία είναι δεδομένη. Οι αγώνες του Ορεινού λειτουργούν παράλληλα θετικά προς την ευαισθητοποίηση του κόσμου πάνω σε θέματα προστασίας φυσικού περιβάλλοντος και κυρίως σεβασμού αφού μέσα από τη συμμετοχή μας σε αγώνες και στην προπόνηση που κάνουμε στο βουνό προσεγγίζουμε με άλλο μάτι τη φύση και την προστασία της. Το μεγάλο μακρόχρονιο κέρδος άλλωστε δεν είναι μόνο ο αγώνας, οι επιδόσεις, οι θέσεις αλλά τα συναισθήματα που μας πλημμυρίζουν και μας ακολουθούν όλη τη χρονιά».

 Η έκρηξη στο δρομικό κίνημα

«Οι προηγμένες κοινωνίες εκφράζουν την ευρωστία και την υγεία τους μέσα από την άθληση. Είναι μια τάση που δυναμώνει και μαζικοποιείται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και Παγκοσμίως. Άλλωστε και η αρχαία ελληνική παιδεία είχε τον αθλητισμό ως προτεραιότητα. Το βασικό, το κυρίαρχο είναι ο κόσμος να βγαίνει στο βουνό και να τρέχει και οι αγώνες που είναι το επόμενο βήμα θα έρθουν σταδιακά χωρίς πίεση. Όταν όλοι κάνουμε κάτι που αγαπάμε δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να αγχωνόμαστε. Η πεμπτουσία της άθλησης, στο τρέξιμο κρύβεται στο να προσπαθείς δίνοντας το καλύτερο εαυτό σου απολαμβάνοντας αυτό που κάνεις. Η πίεση δεν προσφέρει κάτι, αντίθετα θα αφαιρέσει στοιχεία από τη χαρά αυτής της προσπάθειας». 

Ακαδημία Βουνού Αθλητικής Παιδείας, ένα μακρόπνοο σχέδιο

«Η τεχνολογία και ο σύγχρονος τρόπος ζωής με την καθιστική ζωή αλλά και τις πολλές μετακινήσεις με αυτοκίνητο έχουν αφαιρέσει από τη νέα γενιά, κάτι που θα γίνει ακόμα πιο έντονα τα επόμενα χρόνια, το στοιχείο της φυσικής κίνησης. Σκοπός μας λοιπόν είναι να εντάξουμε τη δράση, την κίνηση στην καθημερινότητα των νέων. Όνειρο μου είναι η δημιουργία μιας Ακαδημίας Βουνού για να εξοικειωθούν με το φυσικό περιβάλλον στο ορεινό πεδίο γενικότερα και όχι αποκλειστικά με το τρέξιμο. Σ’ αυτό το πλαίσιο διαμορφώνουμε ειδικά μονοπάτια, κοντά στην πόλη του Μετσόβου για να είναι πιο άμεση και εύκολη η απόκτηση περιβαλλοντικής, και αθλητικής στη συνέχεια συνείδησης για την τοπική νεολαία. Κλειδί φυσικά σε αυτή την επιτυχία θα είναι και η αρωγή των γονέων που θα πρέπει να στηρίξουν αυτή την επιθυμία των παιδιών».

Το δίλημμα: Αθλητής ή διοργανωτής;

«Αυτή τη στιγμή νιώθω πως βρίσκομαι ακριβώς στη μέση. Από την μία το αθλητικό κομμάτι είναι κάπως εγωιστικό αφού λειτουργείς ανταγωνιστικά, ατομικά ενώ από την άλλη ως διοργανωτής παλεύεις για κάτι διαφορετικό. Το γενικό καλό, τη συνεργασία και τη συνολική επιτυχία. Μοιάζει ουσιαστικά με μια θυσία που πρέπει όμως να την αντιμετωπίζεις σαν προσφορά. Είναι κάτι σπουδαίο, σε γεμίζει, αλλά οφείλω να παραδεχθώ πως ακόμα και όσο αντέχω, δε θα ήθελα να αποχωριστώ και το αγωνιστικό κομμάτι».

Ursa Trail – Στα Χνάρια της Αρκούδας… έξι έτων

«O αγώνας είναι κάτι σαν παιδί μου, ένα ζωντανό μου κομμάτι. Σίγουρα το αγαπάω πάρα πολύ και αφιερώνω μεγάλο μέρος της ενέργειάς μου, της καθημερινής μου προσπάθειας στην εξέλιξή του. Είναι μάλιστα σημαντικό ότι πλέον έχει γίνει αυτόνομος και αυτάρκης αφού το όνειρό μου είναι και χωρίς εμένα να μπορεί να λειτουργεί, και να στέκεται στα πόδια του για να συνεχίσει να αναπτύσσεται».

Εθελοντές και συμπαράσταση

«Οι σταθμοί τροφοδοσίας είναι συνολικά 9, θεωρώ υπεραρκετοί για μια τέτοια διαδρομή. Κλειδί φυσικά στην λειτουργία και την προσφορά τους η εξυπηρέτηση των 200 περίπου εθελοντών. Μαζί με την εξέλιξη του αγώνα θεωρώ ότι γιγαντώθηκε σταδιακά και η δική τους μεγάλη συνεισφορά. Τα πρώτα χρόνια δεν κρύβω ότι είχα άγχος σχετικά με την λειτουργία των σταθμών και των εθελοντών και για το πως θα ανταποκριθούν, αλλά πραγματικά ξεπέρασαν τις προσδοκίες. Κάποιοι μάλιστα θέλουν να κατοχυρώσουν την παρουσία τους στους σταθμούς για τα επόμενα 10 χρόνια αφού πλέον αυτή η προσπάθεια έχει γίνει οικογενειακή υπόθεση με συγκεκριμένες ομάδες να έχουν αναλάβει τα σημεία τροφοδοσίας και να περιμένουν με αγωνία εκείνη την ημέρα. Παράλληλα καθόλη τη διάρκεια του χρόνου υπάρχει ένας πυρήνας εθελοντών που κρατά λειτουργική και ανοιχτή τη διαδρομή, συχνά και χωρίς τη καθοδήγηση μας αλλά παίρνοντας πάντα τις κατάλληλες πρωτοβουλίες για να ξεπεραστεί κάθε δυσκολία».

 Αθλητές: Πάντα στο επίκεντρο και βασικοί χορηγοί του αγώνα

«Είναι μια βασική μου άποψη ότι ο κύριοι χορηγοί κάθε αγώνα είναι οι συμμετέχοντες αθλητές, ο πυρήνας της διοργάνωσης. Μια αρχή που θεωρώ πως θα πρέπει να την εφαρμόζουν παντού και να έχουν ανάλογες απαιτήσεις από τους διοργανωτές κυρίως όσον αφορά τα στοιχεία που καθιστούν τη διεξαγωγή ενός αγώνα επιτυχημένη και ολοκληρωμένη όπως είναι η καθαρή διαδρομή, η σωστή σήμανση κ.λπ.

Φυσικά και σε επίπεδο συμβατικών χορηγιών δεν έχουμε κανένα παράπονο. Κοντά μας είναι όπως πάντα το Κατώγι Αβέρωφ που μας χορηγεί το θρυλικό πλέον Pasta Party (μοναδικό στο είδος του ακόμα και για τα διεθνή στάνταρ). Έτσι και φέτος οι υπεύθυνοι θα υποδεχθούν τους αθλητές και τους συνοδούς τους στην δεξίωση που γίνεται προς τιμήν τους στον προαύλιο χώρο του Οινοποιείου Ξενοδοχείου Κατώγι Αβέρωφ ενώ θα υπάρχει και δυνατότητα ξενάγησης στο χώρο του Οινοποιείου.

Το ραντεβού του Metsovo Race με το αύριο του oρεινού τρεξίματος

«Tο Αρκουδάκι είναι ο παιδικός μας αγώνας μια ανάσα νεανικής δροσιάς ανάμεσα στις πιο δύσκολες κούρσες. Γίνεται μέσα στο χωριό με τη πρώτη διαδρομή να αφορά τα μικρά του Δημοτικού (Πρώτη-Δευτέρα) και τη μεγαλύτερη, τις υπόλοιπες τάξεις. Είναι αγώνες χαράς διασκέδασης και εξοικείωσης με το τρέξιμο και το αθλητικό πνεύμα χωρίς πίεση για τον ανταγωνισμό, αν και τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες ως γνωστό δεν κρατιούνται…»

 

Οι ξεχωριστές παρουσίες

«Η σημαντικότερη συμμετοχή ανάμεσα στις 100αδες από Ελλάδα και Εξωτερικό είναι για άλλη μια χρονιά αυτή του Καταλανού, Γεσέντ Χερνάντεθ που πέρα από σπουδαίος αθλητής είναι και καλός φίλος. Η φετινή του παρουσία μάλιστα έχει και μια ιδιαιτερότητα. Το Ursa Trail Race του Μετσόβου είναι αδελφοποιημένο με τον αγώνα Vall del Congost στην Ισπανία. Έτσι ο κορυφαίος Ισπανός συμμετέχει στο Μέτσοβο και αντίστροφα ο καλύτερος Έλληνας του Ursa Trail ταξιδεύει στην Καταλονία. Φέτος σ’ ένα παιχνίδι της μοίρας ο Χερνάντεθ, με μια εντυπωσιακή κούρσα κατάφερε για πρώτη φορά να είναι νικητής, στο Congost έτσι θα μετάσχει δικαιωματικά και με το σπαθί του, στο Metsovo Race σ’ ένα αγώνα που έτσι κι αλλιώς δίνει το παρών… Εξαιρετικός είναι και ο νεώτερος Ίβηρας του αγώνα ο Μάριο Ολμέδο που αν βρεθεί στη μέρα του είναι ικανός για σημαντικούς χρόνους. Επίσης η Ισπανίδα Σέλια Γκονζάλεζ που θα μετάσχει στο 20αρι μοιάζει πολύ γρήγορη και εξελίξιμη.

Όσον αφορά πάντως την θηλυκή συμμετοχή σε ανταγωνιστικό επίπεδο θεωρώ ότι είναι το κομμάτι που το mountain χρειάζεται νέο αίμα. Ενώ στο δρομικό κίνημα έχουμε τη γυναικεία παρουσία να μεγαλώνει μαζικά, σε επίπεδο υψηλού ανταγωνισμού και μεγάλων ορεινών αγώνων βλέπουμε τη συμμετοχή των γυναικών να μην ξεπερνά το 20%, ποσοστό χαμηλό σε σχέση με το διεθνή χώρο».

Το μαγικό T-shirt της εξέλιξης

«Είναι μια ιδέα που ξεκίνησε από πέρυσι. Το μπροστινό μέρος του t-shirt έχει το αποτύπωμα και το πρόσωπο της αρκούδας ενώ στο πίσω μέρος υπάρχει το υψομετρικό προφίλ της διαδρομής και μέσα από αυτό ακολουθούμε την πορεία της μεταμόρφωσης του ανθρώπου σε αρκούδα. Ουσιαστικά είναι μια εικόνα που υποδηλώνει τη σχέση μας με το περιβάλλον. Το γεγονός ότι πρέπει να σεβόμαστε τη φύση και να έρθουμε σε επαφή με το άγριο κομμάτι της. Η αρκούδα άλλωστε λατρευόταν στην αρχαία Ελλάδα ενώ συμβολίζει την καθαρότητα, την υγεία στο δάσος αφού μόνο σε αυτές τις συνθήκες επιβιώνει και αναπτύσσεται. Ήταν μια ιδέα που προέκυψε ως συνήθως τρέχοντας, μάλλον είναι η στιγμή που ανοίγει… κάτι μέσα μας και έχουμε μεγαλύτερη διαύγεια».

 Ο πιο ενεργός Έλληνας θεατής το επόμενο μεγάλο στοίχημα

«Εγώ αν μπορούσα με την προτροπή μου να επηρεάσω τους συνοδούς επισκέπτες θα τους έλεγα μόνο να βγουν στο βουνό για να δουν τον αγώνα. Οι περισσότεροι σταθμοί είναι προσβάσιμοι ενώ μπορούν εύκολα να πάνε στο χιονοδρομικό κέντρο Ανηλίου, να παρακολουθήσουν τους αθλητές από κοντά και να επιστρέψουν στο Μέτσοβο για τον τερματισμό. Μάλιστα σε συνεννόηση με την διεύθυνση του χιονοδρομικού θα είναι ανοιχτό και το Lift για να βρεθούν αν θέλουν στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής και να απολαύσουν με ασφάλεια την ομορφιά του τοπίου εμψυχώνοντας τους αγωνιζόμενους. Αυτή άλλωστε η παρουσία θεατών σε όλα τα σημεία της διαδρομής είναι που κάνει τους αγώνες στο εξωτερικό να ξεχωρίζουν και αυτό που πρέπει να τονώσουμε στις εγχώριες διοργανώσεις. Για το γενικότερο τουριστικό ενδιαφέρον της περιοχής του Μετσόβου τα δεδομένα είναι γνωστά αφού η περιοχή προσφέρει ένα μαγευτικό φυσικό περιβάλλον που συνδυάζεται με σημαντικές υποδομές για τους επισκέπτες».

(σ.σ. Ανάμεσά στα πλούσια αξιοθέατa ξεχωρίζουν το Λαογραφικό Μουσείο, που προσφέρει ένα ταξίδι στο χρόνο, στο Μέτσοβο του 16ου αιώνα, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, επίσης, η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ, ένα μουσείο νεοελληνικής τέχνης με αντιπροσωπευτικά έργα των σημαντικότερων Ελλήνων ζωγράφων, χαρακτών και γλυπτών του 19ου και του 20ού αιώνα. Ακόμα επισκέπτες και αγωνιζόμενοι μπορούν να απολαύσουν το πάρκο του Αγίου Γεωργίου, τον Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής, τα μοναστήρια του Αγίου Νικολάου και της Κοίμησης της Θεοτόκου και πολλά άλλα. Αυτό όμως που πάντα πρέπει να παραμένει στο επίκεντρο πρέπει να είναι ο αγώνας και η μαγεία που προσφέρει η διαδρομή σε όλους).

Το πρόσωπο που ξεχώρισε στην εξαετή πορεία του Metsovo Race

«Μια ξεχωριστή συμμετοχή σ΄ αυτά τα έξι χρόνια ήταν σίγουρα η περσινή παρουσία του Καρλ Έγκλoφ από το Εκουαδόρ. Μας εντυπωσίασε όλους, η ξενοιασιά και η ευχάριστη του διάθεση. Παρότι ήταν απόλυτα ανταγωνιστικός και ήξερε πως ο χρόνος του ήταν κοντά στο ρεκόρ διαδρομής, λειτουργούσε με βάση τη χαρά του running ήταν διαδραστικός με τους εθελοντές, απόλυτα φιλικός και διασκέδαζε κάθε μέτρο της διαδρομής χωρίς να αφήνει τίποτα να χαθεί… κυνηγώντας την επίδοση».

Επόμενη στάση ο υπερμαραθώνιος Ultra Ursa στην Πίνδο

«Ο Ultra Ursa θα είναι ένα αγώνας 100+ χιλιομέτρων με υψομετρική που φτάνει τα 5,5 χλμ. και που με μια μικρή προσθήκη που σχεδιάζουμε μπορεί να φτάσει τα 6 χλμ. Είναι ένας ξεχωριστός υπερμαραθώνιος με έντονο μάλιστα το στοιχείο της διάσχισης και της αυτονομίας για τους αγωνιζόμενους με τους σταθμούς να είναι πιθανότατα μόλις 5, ένας ανά 20 χλμ. Αυτό είναι κάτι που μου αρέσει γιατί σε υποχρεώνει να λειτουργήσεις με μεγαλύτερη λογική και στρατηγική αφού απαιτεί οικονομία και σωστή διαχείριση δυνάμεων. Ο αγώνας (1η Σεπτεμβρίου 2018) έχει για έδρα στο μεγαλύτερο του μέρος τη Βάλια Κάλντα τον πρώτο εθνικό δρυμό της χώρας. Είναι μια ξεχωριστή διαδρομή που αφορά βέβαια προχωρημένους αθλητές που σύμφωνα με τα γενικά κριτήρια πρέπει να έχουν συγκεντρώσει 250 πόντους (με βάση τον συνδυασμό χιλιόμετρων και υψομετρικής)».

Ελληνικοί Vs Διεθνείς Αγώνες Ορεινού Τρεξίματος

«Μπορεί να φανεί υπερβολικό αλλά θεωρώ ότι όχι μόνο δεν υστερούμε αλλά ότι ήμαστε και πιο μπροστά οργανωτικά και ποιοτικά. Έχουμε εκμεταλλευθεί τεχνογνωσία ετών στις διεθνείς δρομικές διοργανώσεις (εγώ για παράδειγμα αξιοποιώ την εμπειρία αγώνων σαν τον Mont Blanc) και διαθέτουμε πανέμορφες διαδρομές σ’ όλη τη χώρα για να προσφέρουμε εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου. Όπως είπαμε η εντονότερη συμμετοχή του κόσμου, είναι κυρίως το κομμάτι που χρειάζεται βελτίωση αλλά το γενικό επίπεδο των αγώνων μας δεν νομίζω ότι πρέπει να μας προβληματίζει».

Οι στιγμές που σημάδεψαν την αθλητική του πορεία

«Ο αγώνας 300 χλμ. στο Νεπάλ ήταν ένα όνειρο ζωής πριν ακόμα ασχοληθώ με το ορεινό τρέξιμο. Ήθελα πάντα να βρεθώ στα Ιμαλάια ακόμα και αν δεν ήταν για να κατακτήσω κάποια κορυφή. Ήταν κάτι που πραγματικά απόλαυσα αφού το συνδύασα με την αγαπημένη δραστηριότητα τον αθλητισμό, το τρέξιμο και μακάρι στο μέλλον να έχω την ευκαιρία να το επαναλάβω. Από πλευράς ανταγωνισμού, ο αγώνας που ξεχωρίζω είναι αναμφίβολα το Mont Blanc. Το επίπεδο ήταν πάντα πολύ υψηλό. Ήμουν μια φορά δεύτερος (2009) και δυο τρίτος (2010 & 2011) ενώ σίγουρα με λίγη προσοχή σε κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες θα μπορούσα να είχα κατακτήσει και κάποια νίκη στα 100 χλμ. του CCC. Και μόνο όμως το γεγονός ότι για τρεις συνεχείς χρονιές βρέθηκα στο βάθρο μπροστά από τους κορυφαίους του αθλήματος ήταν κάτι ξεχωριστό».

Photo credit: Μπάμπης Γκιριτζιώτης/Go Experience

«Solokhumbu Τrail» 2010: Τρεις συγκλονιστικές βδομάδες

«Στο Νεπάλ έζησα αλήθεια πολλές δύσκολες καταστάσεις συμπυκνωμένες (σ.σ. ο Νίκος Καλοφύρης τερμάτισε τρίτος το 2010 στον θρυλικό αγώνα των 20 ημερών και 300 χιλιομέτρων ενώ οι γιατροί του ζητούσαν να εγκαταλείψει). Θα τις χαρακτήριζα όμως, όχι σαν βάρος αλλά σαν δώρο. Μαθαίνεις με σκληρό βέβαια τρόπο να διαχειρίζεσαι καταστάσεις που σε εξοντώνουν σωματικά αλλά και ψυχολογικά. Πέρα δηλαδή από την αρρώστια είχα να αντιμετωπίσω και την αίσθηση της απουσίας της οικογένειάς μου (η κόρη μου ήταν τότε μόλις 2 ετών) που την ένιωθα πιο έντονη από ποτέ. Από την άλλη δε ήθελα να χάσω την ευκαιρία να συνεχίσω αυτή τη μοναδική εμπειρία ζωής τρέχοντας στα Ιμαλάια. Όλα αυτά τελικά συγκρούστηκαν, και τα αποθέματα που σου δίνουν το σθένος, τη δύναμη να ολοκληρώσεις αυτή την προσπάθεια και να μη τα παρατήσεις, είναι εκείνα που σε βγάζουν νικητή. Πιο δυνατό αθλητή αλλά και άνθρωπο…»

Ένας φόρος τιμής στο Σταθμό 37

«Πριν λίγους μήνες χάσαμε πρόωρα τον καλό μας φίλο, Γιάτσεκ Μπόκοτς που ήταν μάλιστα και ένα από τους νικητές της διαδρομής. Έτσι αποφασίσαμε στο σταθμό του 37ου χλμ. (17ου για το 20αρι) να του αφιερώσουμε ένα ένθετο με υλικό και φωτογραφίες καθώς και ένα ολόσωμο αφιέρωμα στην αθλητική του πορεία και στην παρουσία του στο Μέτσοβο. Ένας μικρός φόρος τιμής για να τον αισθανόμαστε πάντα κοντά μας και να μην τον ξεχνάμε».

Η αξία των δικών σου ανθρώπων και η φιλοσοφία του για τη ζωή

«Η οικογένεια είναι η βάση της επιτυχίας μας. Είναι σημαντικό οι δικοί σου να σε στηρίζουν και να σου βγάζουν θετική ενέργεια. Η γυναίκα μου με γνώρισε ως ανταγωνιστικό αθλητή του σκι αντοχής και ήξερε που έμπλεκε (γέλια) είναι όμως πάντα κοντά μου και με στηρίζει, όντας παράλληλα και ο αφανής ήρωας στο διοργανωτικό κομμάτι, αφού ο τρόπος ζωής μας δεν έχει αλλάξει. Πέρα όμως από το στενό οικογενειακό κύκλο των κοντινών αγαπημένων προσώπων αισθάνομαι ότι ανήκω και σε μια ακόμα ευρύτερη οικογένεια. Αυτή των ανθρώπων που αγαπούν το ορεινό τρέξιμο. 

Οι αθλητές, λίγοι καλοί φίλοι, ο αγώνας, η απόλαυση της διαδρομής, η προσφορά στους συναθλητές είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής μου. Τα σημαντικά πράγματα που θα σε ολοκληρώσουν και θα σε γεμίσουν είναι αυτά που βρίσκονται δίπλα σου και με λίγη τύχη μπορείς εύκολα να τα βρεις, στον αέρα που αναπνέεις, φτάνει να ξέρεις πως να τα αγαπήσεις και να μην τα αντιμετωπίσεις με αρνητισμό. Έχω καταλήξει ότι ο βασικός σκοπός της ύπαρξης μας είναι να βρούμε τη χαρά και εγώ προσωπικά νιώθω ευτυχισμένος όταν εναρμονίζομαι, γίνομαι ένα, με το φυσικό περιβάλλον. Είναι σα να χαίρεται το σύμπαν μέσα από εμάς…»

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register