Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

«Ο αγώνας είναι ένα διαμαντάκι!»

Η εμπειρία μου από τον 3o INTERSPORT ELLINIKON Cross Country Race 52Κ

• γράφει ο Άρης Γαβριελάτος (aris@irunmag.gr)


Στο Ελληνικό Αρκαδίας το απόγευμα μαλακώνει και οι δρομείς των 6 χιλιομέτρων παίρνουν εκκίνηση. Τερματίζουν ευχαριστημένοι και καταχειροκροτούμενοι από τους κατοίκους, τους φίλους και τους συνοδούς τους. Στην πλατεία είχε στηθεί ένας στίβος από την ομάδα των Special Olympics και αρκετός κόσμος έπαιζε Μπότσε (όχι Μπότσια) και Μπάντμιντον. Η παραλαβή των αριθμών έγινε γρήγορα και καταλάβαινες ότι υπήρχε καλή οργάνωση. Μουσική από τα μεγάφωνα, χειροκροτήματα για το Ένα χιλιόμετρο που έτρεξαν τα παιδιά των Special Olympics μαζί με τους συνοδούς τους. Ο Γιώργος Διαλεκτός έδινε τον τόνο, πράγμα που χρειάζεται να κάνουν οι καλοί αθλητές του χώρου σε τέτοιες περιπτώσεις. Μετά από λίγο, ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος που έχει στηρίξει τον αγώνα, έδωσε μια διάλεξη βασισμένη στην τεράστια εμπειρία του σε βουνό και δρόμο. Το Pasta Party στις ταβέρνες του Ελληνικού κύλησε ήρεμα και χορταστικά…

Ξύπνησα πρωί, ένα πελώριο πέπλο πάχνης έχει κάτσει πάνω από την πεδιάδα στη Μεγαλόπολη και όλα νομίζεις ότι έγιναν θάλασσα μέσα σε μια νύχτα. Ο αγώνας ξεκινάει με μικρή καθυστέρηση και φεύγουμε παρέα οι δρομείς των 52 και των 25 του Intersport Ellinikon Cross Country Race. Κατεβαίνουμε για ώρα σε χωματόδρομο και μονοπάτι. Στο βουνό ότι κατέβεις στην αρχή κάπου θα το ανέβεις. Θυμηθείτε το αυτό. Μεγάλη κουβέντα! Πάω ήρεμα, μαλακά και μαζεύω χιλιόμετρα, μπαίνουμε δίπλα από την όχθη του Λούσιου ενώ έχουμε περάσει 1-2 σταθμούς που είχαν φιλικότατους εθελοντές και διάφορα καλούδια. Μπάρες, τζελ, ξηρούς καρπούς και διάφορα υγρά. 

Είχα μαζί μου τα γνωστά Salt Stick της »New Life» που δεν θα σε αφήσουν από «βενζίνη» ενώ μετά από δοκιμή που είχα κάνει, φυσικά, πριν τον αγώνα, είχα πάρει και τους ηλεκτρολύτες της »Maurten» που μπορείς να τους ανακατέψεις σε ένα παγούρι και να έχεις εξασφαλισμένα τα υγρά σου για αρκετή ώρα. 

Η εικόνα στο ποτάμι είναι απλά μαγική. Η δουλειά μου είναι να σας το περιγράψω. Θα σας πω μόνο «πάρτε μέρος στον αγώνα!». Βγαίνουμε σε άσφαλτο και ναι μεν κερδίζουμε χιλιόμετρα ξεκούραστα αλλά αν μπορούσα θα το άλλαζα με μονοπάτι. Από την άλλη ο αγώνας έχει αυτή την ομορφιά του all terrain αλλά και του cross country. Βλέπω ένα χωριό ψηλά αριστερά και εκείνη την ώρα περνάει ένας οδοιπόρος εμφανώς ταλαιπωρημένος από τη ζωή. «Πώς το λένε το χωριό;»  του λέω. «Έχω ξεχάσει το όνομά του» μου απαντάει. Καμιά φορά να προσέχουμε λίγο παραπάνω αυτούς που ζόρισε η ζωή… 

Περνάμε τη γέφυρα και οδεύουμε προς τη Μονή Προδρόμου και μετά τη Μονή Φιλοσόφου σε μια καταπληκτική διαδρομή με το ποτάμι να τρέχει κάτω από τα πόδια μας, τη δροσιά στον αέρα και τα μυαλά μας αλλού. Συνεχίζω προς το Παλαιοχώρι και τη Δημητσάνα. Η διαδρομή είναι μέσα στο πράσινο και σε αρκετά σημεία περνάμε μέσα από νερά που φεύγουν από τους παλιούς μπαρουτόμυλους. Αυτούς που προμήθευαν την Επανάσταση με μπαρούτι. Και πάλι ο σταθμός είναι πλήρης ενώ αργά και σταθερά περνάμε από τη Δημητσάνα. Χάνομαι για 50 μέτρα και ευτυχώς περνάει ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος με το αμάξι του και με στέλνει στο σωστό το δρόμο (όχι με το αμάξι…). 

Η ανάβαση συνεχίζει με αρκετή ζέστη και πάμε για το οροπέδιο. Το ωραίο με τους αγώνες τόσων χιλιομέτρων είναι ότι τα τοπία εναλλάσσονται μέσα στη μέρα. Περνάμε το οροπέδιο και φτάνουμε στο Ζυγοβίστι. Ωραία πλατεία, αραχτοί οι κάτοικοι με το καφεδάκι και ο Δημήτρης από την Αρκαδία, που τρέχουμε παρέα μου λέει πράγματα για τη διαδρομή που θα με βοηθήσουν. Μπαίνουμε στα έλατα. Άλλο μέρος, σκληρή ανάβαση και οι ανάσες ζορίζουν. Απόλυτη ησυχία, σημάδια από αγριογούρουνα, μανιτάρια. Δεν θέλω να γυρίσω στην Αθήνα. 

Περνάμε από μικρά λιβάδια, ανοίγματα στα έλατα με κοπάδια ζώων και ξαφνικά ένα λευκό λεωφορείο. Σαν σκηνή από την ταινία «Into the wild». Δείτε τη! Προχωράμε με το Δημήτρη, με βοηθάει πολύ και συζητάμε για την ιστορία της περιοχής, πράγμα που μου αρέσει πολύ καθώς δίνει μεγαλύτερη αξία στον αγώνα μας. Κατεβαίνουμε σε «συρτές», σε μονοπάτια που ανοίγονται από υλοτόμους όταν κατεβάζουν ίσια κάτω κάποιο κομμένο δέντρο. Πάμε για τη Στεμνίτσα, νοιώθω καλά αν και προέρχομαι από ένα επικό κρύωμα. Επιταχύνω, τραγουδάω Διάφανα Κρίνα τον Μπλε Χειμώνα στη μνήμη του Θάνου Ανεστόπουλου. 

Και να που οι αγώνες συναντούν την τέχνη! Περνάμε μέσα από το προαύλιο της Ζωοδόχου Πηγής όπου γυρίστηκε η ταινία «Γυναίκες σας παρακαλώ μην κλαίτε» του μέγιστου Σταύρου Τσιώλη. Οι εθελοντές στη Στεμνίτσα κάνουν χαμό. Ευχάριστη έκπληξη, φιλικότατοι και εξυπηρετικοί. Φεύγουμε ανηφορικά από το χωριό και να το θεατράκι της Μελίνας Μερκούρη όπου στην ίδια ταινία γίνεται μια δημοπρασία. Μετά από μερικά ανεβοκατεβάσματα, βγαίνω στο δρόμο και φτάνω στον τελευταίο σταθμό. Κατηφορίζω για Ελληνικό μέσα σε κινούμενες πέτρες, κίνδυνος-θάνατος. Πόνος! Μπαίνω στο Ελληνικό με χαρά και κέφι καθώς καταφέρνω έναν αξιόλογο χρόνο. 

Ο αγώνας είναι ένα διαμαντάκι. Οι σταθμοί είχαν σχεδόν τα πάντα. Ίσως, να έβαζα κάποιο κρακεράκι για τα πολλά υγρά αν πρέπει να βρω κάτι να γκρινιάξω. Στους σταθμούς υπήρχε ενημέρωση για το που βρισκόμαστε και σε πόσα χιλιόμετρα είναι ο επόμενος. Εμένα με βοηθάει πολύ αυτό. Θα άλλαζα ακόμα κάτι. Θα ήθελα το μετάλλιο να γράφει 52 χλμ ή με κάποιο τρόπο να διαφοροποιείται από τον αγώνα των 6 ή των 25 χιλιομέτρων, όχι για φανφάρα αλλά για τη μνήμη.

Μου άρεσε πολύ η τσάντα με τα καλούδια της περιοχής και το iRun μαζί, όπως και ότι στο τέλος οι άνθρωποι της διοργάνωσης είχαν υγρά, μπανάνες, σάντουιτς ενώ μπορούσες να κάνεις και μασάζ. Υπήρξε και πρόβλεψη να μεταφερθούν οι αθλητές στο Λούσιο για αποκατάσταση στα παγωμένα νερά του. Πολύ καλή ιδέα! Νομίζω πως θα ξαναπάω και θα πάρω και φίλους μου στο επόμενο Intersport Ellinikon Cross Country Race.  

 


• To άρθρο δημοσιεύθηκε στο 13o τεύχος (Σεπτέμβριος 2018) του free press περιοδικού iRun.

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register