Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Τρέχοντας στη γλυκιά μελαγχολία του Φθινοπώρου

Πληγωμένος από τον εφηβικό του έρωτα είπε να τρέξει ώς την άκρη του δρόμου, μετά συνέχισε ώς την άκρη της γειτονιάς, ύστερα ώς την άκρη της πόλης, κατόπιν ώς την άκρη της Πολιτείας, ακολούθησε το τρέξιμο ώς την άκρη του ωκεανού και στη συνέχεια έκανε τον γύρο τη Αμερικής τρέχοντας μαζί με δεκάδες ακόλουθους που έγιναν εκατοντάδες, κατόπιν χιλιάδες, άπειροι, και σχημάτισαν κίνημα.

Ο καλοκάγαθος Φόρεστ Γκαμπ/Τομ Χανκς έτρεχε χωρίς φανερό λόγο, χωρίς σχέδιο, χωρίς προορισμό, χωρίς προετοιμασία. Και με απλότητα έζησε συναρπαστικές στιγμές και πρόσωπα της Ιστορίας. Μορφή! Σε μια ταινία που πριν από είκοσι και πλέον χρόνια πλημμύρισε από Όσκαρ, αναδείχτηκε, ανάμεσα σε άλλα, κάτι που ώς τότε ήταν προνόμιο μόνο  των «κανονικών» αθλητών και λίγοι μπορούσαν να διανοηθούν το τρέξιμο πέρα από τα όρια του πάρκου της γειτονιάς ή της πόλης τους.

Σήμερα το τρέξιμο είναι τρόπος ζωής για χιλιάδες ανθρώπους. Πάει να γίνει αυτό που έγινε με τον Φόρεστ Γκαμπ, χωρίς οι ίδιοι να το επιδιώξουν: Κίνημα! Ένα κίνημα που βγήκε, λες, μέσα από τον δοκιμαστικό σωλήνα μιας ζωής γεμάτη ολόκλειστα αδιέξοδα. 

Τρέχοντας ανοίγουμε διεξόδους σε δρόμους που τους έχουν μπαζώσει και κλείσει τα προβλήματα. Τρέχουμε για να ξεφύγουμε από τις αρπάγες της σύγχρονης ζωής. Οι διαδρομές αυτόν τον καιρό διασχίζουν το τρυφερό τοπίο του Φθινοπώρου. Το για πολλούς ευχάριστα μελαγχολικό. Μια εποχή που εξασφαλίζει τις καλύτερες συνθήκες άθλησης από κάθε άλλη. Μια εποχή που για πολλούς αποτελεί αφετηρία για νέες εκκινήσεις στη ζωή τους.

Τρέχουμε και ξεχνάμε.

Τρέχουμε για να ξεφύγουμε από την ομηρεία που μας επιβάλλουν οι πόλεις.

Τρέχουμε και διαλογιζόμαστε.

Τρέχουμε και μακραίνουμε τη γραμμή της ζωής. 

Τρέχουμε και αδειάζουμε στη διαδρομή τα κυβικά του άγχους που κουβαλάμε μέσα μας.

Ένας φίλος περιέγραψε πολύ απλά, αλλά και πολύ γλαφυρά, τον τρόπο που μπήκε στο «κίνημα». Ένας ξαφνικός ψυχικός σεισμός, μου είπε, ισοπέδωσε τις αναστολές του και ενώ οι διαδρομές του ήταν συνήθως από την κρεβατοκάμαρα ώς την άκρη του μπαλκονιού του, βρέθηκε με ένα εσωτερικό άλμα στο βουνό, στο δάσος, στη φύση. Και έγινε κι αυτός… κινηματικός!

Εκφραστής αυτού του κινήματος τούτο το περιοδικό.

Που συνέχιζε απτόητο να τρέχει παίρνοντας όλο και περισσότερο κόσμο μαζί του και κάνοντας ό,τι κάνουμε όλοι μας: πάντα ταξιδεύουμε στη ζωή, τρέχοντας χωρίς να φτάνουμε ποτέ και πουθενά. Ο τερματισμός είναι πολύ βαθιά, στο μέλλον – ουδέποτε και από κανέναν ορατός.

Καλό υπόλοιπο φθινοπώρου, φίλοι…

 


Η Στήλη από την πένα του Σοφού του Βουνού, που κοσμεί κάθε μήνα το iRun …and i am free!

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register