Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

110 χιλιόμετρα απόλυτης ορεινής ομορφιάς (Virgin Forest Trail)

Μπορεί ο Άρης μας να προπονείται προς το παρόν εντατικά στο κλεινόν άστυ, για νέες και ευχάριστες προσωπικές διαδρομές, αλλά τέτοιες ώρες πέρσι διέσχιζε μεγαλειώδη τοπία, ποτάμια και δάση με οξυές, κουρασμένος και μόνος μεν, αλλά ενθουσιασμένος δε,
για τις μοναδικές εμπειρίες που βίωνε…

Αξίζει να θυμηθούμε, λοιπόν, τις απολαυστικά κατεγραμμένες εμπειρίες του, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο 15ο τεύχος του αγαπημένου σας iRun ..and i am free! Και να ευχηθούμε φυσικά καλό τερματισμό σε όσους φίλους δρομείς συμμετέχουν στο φετινό
13ο Virgin Forest Trail στο Παρανέστι Δράμας…


• του Άρη Γαβριελάτου (aris@irunmag.gr)

Χαμηλώνω το φακό και δεν υπάρχει πουθενά το παραμικρό φως. Ένα λιγοστό φεγγάρι βρίσκεται συνεχώς πίσω από τα σύννεφα. Η μέρα αλλάζει και περνάμε στην Κυριακή. Μένουν ακόμα 4.30 ώρες για να τερματίσω το Natural Trail Path του αγώνα Virgin Forest Trail που γίνεται στο Παρανέστι και τα βουνά βόρεια προς τα σύνορα με τη Βουλγαρία.

Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε. Κάνεις δεν με υποχρέωσε να μπω σε έναν αγώνα 110 χιλιομέτρων πέρα από τον εαυτό μου. Είμαι εκεί κουρασμένος, βαρύς και μόνος, αλλά παράλληλα είδα μεγαλειώδη τοπία, ποτάμια και παραπόταμους, μια κουκουβάγια, οξιές, αγριοφουντουκιές. Είδα εθελοντές να σκίζονται να με εξυπηρετήσουν σε κάθε μου παραξενιά σε αυτό τον αγώνα πρότυπο διοργάνωσης. Πρόσκοπους, διασώστες, γιατρούς, ανθρώπους που μου ετοίμαζαν μια ζεστή σούπα στο 80ό χιλιόμετρο. Όποτε μην ρωτάτε το «γιατί». 

Το Virgin Forest Trail αποτελείται από ένα μπουκέτο αγώνων. Υπάρχει, λοιπόν, το Virgin Trail Ultra Trail των 160 χιλιομέτρων, το NTR που αναφέραμε, το Paranesti Path των 46 χιλιομέτρων, το Nestos Trail των 10 χιλιομέτρων και οι Αλκιμοι Παίδες, δύο παιδικοί αγώνες 1.2 και 2.5 χιλιομέτρων αναλόγως των ηλικιών.

Ο αγώνας ξεκινάει με την Δήμαρχο Αλίκη Σωτηριάδου να είναι πανταχού παρούσα και να δίνει την εκκίνηση. Η ομάδα που έχουν φτιάξει είναι καταπληκτική. Σε αντίθεση με έναν παρόμοιο αγώνα που είχα συμμετάσχει και ήταν σκέτη απογοήτευση στα οργανωτικά, εδώ οι άνθρωποι απλά «το ’χουν», γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν. Και γι’ αυτό έχουν συμμετοχές, γι’ αυτό περνάνε και αυτοί καλά και εμείς! 

Θα μπούμε βαθιά μέσα στο δάσος. Φεύγουμε! Πολύ γρήγορα θα διαπιστώσω ότι πίσω μου βρίσκεται ένας παλιός φίλος και συνάδελφος με μεγάλη εμπειρία. Πάμε παρέα, συζητάμε στις πρώτες ανηφόρες και περνάμε το ωραίο λιβάδι με τον σαξοφωνίστα-σήμα κατατεθέν. Οι πρώτοι σταθμοί με τους εθελοντές να είναι ζεστοί μαζί μας και εμείς ακόμη φρέσκοι. Πειράγματα, εξυπνάδες δικές μας, δρομικές. Οι σταθμοί έχουν τα πάντα και μια όμορφη φωτιά στη μέση καθώς ένα ελαφρύ κρύο το έχει όσο κάθεσαι ακίνητος.

Ανηφορίζουμε για την πρώτη μεγάλη υψομετρική. Μια συναθλήτρια από την Κέρκυρα που θα αποδειχτεί αργότερα πολύ σκληρό καρύδι μας κάνει παρέα. Στους αγώνες αυτούς οι αθλητές και οι αθλήτριες «απλώνουν». Βλέπεις πολύ λίγους από τους συμμετέχοντες και οι διαφορές είναι μεγάλες. Λίγο μπροστά – λίγο πίσω, πετυχαίνεις συνήθως τους ίδιους. Χαζεύω το Φυλάκιο Πάγκαλου. Ο τόπος εδώ έχει τη μικρο-ιστορία του. Ένα παλιό εργοστάσιο πορσελάνης, ένα φυλάκιο του στρατού εγκαταλελειμμένο, χνάρια ανθρώπων στο τοπίο. Κατεβαίνουμε και τα πόδια σφίγγουν. Το τοπίο μαγεύει τόσο πολύ. Όλα είναι κίτρινα-λευκά-μπορντώ. Όλα! 60 χιλιόμετρα μετά με το κορμί μου να πονάει, επαναλάμβανα σαν προσευχή στη φύση «Όλα είναι κίτρινα-λευκά-μπορντώ» χωρίς να βλέπω τίποτα στο πηχτό σκοτάδι. 

Τα παιχνίδια του μυαλού ξεκίνησαν. Τρία άτομα είδαμε μια κεραμοσκεπή μέσα στο δάσος που φυσικά ήταν μια ατελείωτη σειρά μπορντώ φθινοπορινών φύλλων από δέντρα. Τελείως τρελό και πολύ νωρίς για να πεις ότι κουραστήκαμε. Ο αγώνας προχωράει και από την αντίθετη μεριά έρχονται οι αθλητές των 160 χιλιομέτρων για να τερματίσουν κάποια στιγμή. Ευγενής Άμιλλα! Ο ένας εμψύχωνε τον άλλο. Μερικές κουβέντες και συνεχίζουμε. Φτάνω στη γνώριμη μου Ζαρκαδιά από τον αγώνα ROC 50 miles. Βλέπω μικρά παιδιά και ειδικά στους μεγάλους αγώνες, η συγκίνηση με κάνει να βουρκώνω. Μια μικρή ζητάει «ακόμα ένα φιλί» πριν η μαμά της φύγει για άλλα 75 χιλιόμετρα. 

Κρατάω σφιχτά το κοκαλάκι για τα μαλλιά που με δυσκολία μου έδωσε η κόρη μου φοβούμενη μην το χάσω στο δάσος.

Φεύγω για το πιο δύσκολο κομμάτι. Ένα τραινάκι που ανεβοκατεβαίνει δίπλα στο ποτάμι στο δρόμο για το 60ο χιλιόμετρο και το drop bag με την αλλαξιά ρούχων. Μια αλλόκοτη ησυχία απλώνεται και διαπιστώνω ότι μέσα από τα δέντρα υπάρχει ένα ήρεμο ποτάμι με μεγάλο πλάτος, ο Νέστος. Δεν ακούγεται τίποτα. Για πολύ ώρα περπατάω δίπλα στο ποτάμι. Βράχια ξασπρισμένα από τον αιώνιο γλύπτη, τη μάνα γη και το νερό. Βόμβος νερών που καλύπτει κάθε άλλο ήχο. Πίνω νερό από το ποτάμι. Πολλοί λένε ότι δεν κάνει και γι’ αυτό ακριβώς πίνω! Ανάποδος!

Το ανεβοκατέβασμα με εξουθενώνει. Πάω με χαλαρό ρυθμό. Σε έναν απομακρυσμένο σταθμό που ξέραμε ότι θα έχει μόνο νερό, φτάνω έχοντας συγκαεί ελαφρώς. Οι εθελοντές δεν έχουν παρά νερό και τα φαγητά τους. Οι επιλογές είναι ή λουκάνικο ή ντομάτα! Έτριψα τη ντομάτα να δροσιστεί το μπούτι μου, με «γλέντησαν» δυο τρεις δρομείς αν θέλω και αγγούρι ή να βάλω κέτσαπ, αλλά σαν από θαύμα, το τσούξιμο υποχώρησε.

Ένας σκύλος με ακολουθεί εδώ και ώρα. Φτάνουμε μαζί στο 56 όπου έκανε DNF. Λέω μέσα μου «αν δεν αντέχει το σκυλί, καήκαμε». Και ενώ ο σκύλος άραξε, εγώ έφαγα, ήπια ότι υπήρχε, πήρα τα μπατόν μου και ανηφόρισα ως το 60ό χιλιόμετρο. Στο σημείο «Άντερο» μια μεγάλη σκηνή μας παρείχε ό,τι ποθούσαμε. Ένα τσούρμο πρόσκοποι μας βοήθησαν όσο δεν πάει και εμείς πετάγαμε ατάκες απείρου κάλλους και χαζομάρας που πηγάζανε από το γεγονός ότι έμεναν 50 χιλιόμετρα μέσα στη νύχτα και το γαλακτικό οξύ μας έπνιγε. Αρκετοί πια είχαν εγκαταλείψει. Φεύγουμε και ανάβουμε φακούς κατηφορίζοντας πάλι προς ΜΟΜΑ και Ζαρκαδιά. Στο σταθμό ΜΟΜΑ θυμάμαι τα φώτα των φακών να δημιουργούν μια ατμοσφαιρική κατάσταση, τη φωτιά να καίει και για πρώτη φορά ένα διαπεραστικό κρύο να με παγώνει. Μας προσέχουν πολύ, μας φροντίζουν για να κάνουμε την τρέλα μας, τον αγώνα μας. Κατηφορίζω ξανά για τη Ζαρκαδια και γυρίζω άσχημα το πόδι μου. 

Ο αγώνας δεν τελειώνει αν γυρίσεις το πόδι σου. Πας! Προχωράς. Φτάνω προσεκτικά στη Ζαρκαδιά και μου το δένουν. Ο Φώτης που με συντρόφευσε για πολλά χιλιόμετρα αποφασίζει να σταματήσει. Τρέμω από υποθερμία. Φοράω το αντιανεμικό, κάθομαι ηρεμώ και σκέφτομαι ότι έχω 30 χιλιόμετρα μόνος μέσα στο δάσος και τη νύχτα. Σούπερ! Καλύτερα από ποτέ! Φανταστικά! Λυπάμαι για τον Φώτη, αλλά πρέπει να φύγω γιατί παγώνω. Το θηρίο έρχεται και λέγεται ανηφόρα της Οξιάς. Μια μάζα βουνού ανάμεσα σε εσένα και το τέρμα, ανάμεσα σε εσένα και σε ότι ονειρεύεσαι, μια μπύρα, την κοπέλα σου, να βγάλεις τα παπούτσια. Ανεβαίνω με τρομερό κόπο. Μου είχαν πει «θα βλέπεις ένα φωτάκι κάπου ψηλά και δεν θα είναι αστέρι αλλά κάποιος συναθλητής σου». Σωστός! 

Τελειώνει. Ισιώνει το βουνό και πάμε για τη Σίλλη. Αυτά τα τελευταία 12 χιλιόμετρα ήταν βασανιστικά γιατί ενώ έχεις την αίσθηση της κατηφόρας, έχεις ακόμα πολύ δρόμο και αρκετά ανηφορικά κομμάτια καθώς και πέρασμα μέσα από κοίτη ξερού ποταμού. Τρέχω όπου μπορώ. Και μόνο που το γράφω ανατριχιάζω, είχα δυνάμεις να τρέξω. Και ενώ νομίζω ότι έχω φτάσει, είμαι ακόμα 4 χιλιόμετρα μακριά όπως με πληροφορούν στο σημείο ελέγχου.

Αιωνιότητα!

Πήρα τα πόδια μου και ότι απέμενε από το μυαλό μου και έφτασα στο Παρανέστι στις 4.30 το πρωί, μετά από 21 ώρες και 45 λεπτά. Ξαφνιάστηκα όταν οι τελευταίοι εθελοντές μου είπαν «καλημέρα». Η αίσθηση του χρόνου στροβιλιζόταν. Και εκεί στο βάθος μια ψυχή να περιμένει όλο το βράδυ για να κάνω εγώ το δικό μου. Λίγες επευφημίες και τερματισμός ενώ το χωριό κοιμόταν. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, σε απόλυτη ειρήνη με τον εαυτό μου, κουρασμένος μα ευτυχής χάζευα το μετάλλιό μου…

Το VFT αποτελεί καλό μάθημα για το πώς διοργανώνεται ένας αγώνας. Την επόμενη μέρα ένα 10αρι δίπλα στο Νέστο μαζί με τους παιδικούς αγώνες έβαλαν το κερασάκι στην τούρτα μιας όμορφης διοργάνωσης σε μέρη εκπληκτικής ομορφιάς. Συνολικά πήραν μέρος πάνω από 450 αθλητές σε όλους τους αγώνες. Να τους χιλιάσουν, το αξίζουν!

Στη Βούλα, στην Κατερίνα, στη Λουκία, στον Φώτη και τη Μαρία.

 

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register