Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Ο ποιητικός λόγος ως άλλη φωνή της Φύσης, αφορμής της Παγκόσμιας Ημέρας Βουνού

Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος: Όπως ο κόρφος της μητέρας μου.
Με πότισε γαλάζιο αψύ αίμα, ήλιο και πράσινο
Ως να μου δέσει την ψυχή όπως την πέτρα του
Ως να χαράξει στην καρδιά μου τις βαθειές χαράδρες του
Να σχηματίσει μες στη ζωή μου δώδεκα κορφές
Για ν’ ανεβαίνω με μοναδικό μου όνειρο τον ήλιο!
[…] Έτσι μου στάθηκε ο Ταΰγετος όσο να γεννηθούνε
Τα δύο παιδιά του Θεού μέσα μου: Η ποίηση και η αγάπη!
• Απόσπασμα από τα «Ποιήματα για το ίδιο βουνό» του Νικηφόρου Βρεττάκου. Ανήκουν στη συλλογή «Χορωδία» που εκδίδεται μαζί με τη «Φιλοσοφία των λουλουδιών» το 1988, τη χρονιά της επίσημης υποδοχής του στην Ακαδημία Αθηνών, στα οποία μετουσιώνεται ο καρπός της τελευταίας δημιουργικής περιόδου του ποιητή. Μια κορυφαία δημιουργία του λυρισμού του με πλαίσιο τη φύση, και ειδικότερα, το αγαπημένο του βουνό τον Ταΰγετο που, ως τόπος, οριοθετεί την αφετηρία και το τέρμα του «μυθικού σύμπαντος» της ποίησής του. Το πολύστιχο αυτό ποίημα, γραμμένο σε 14 αριθμημένες ενότητες, αποσπασματικές σχεδόν, αλλά με λυρική αυτοτέλεια, κινείται σε ονειρικές καταστάσεις που απορροφούν τις εμπειρίες της πραγματικότητας, με σκοπό να προσδιορίσει τις διαστάσεις του δεσμού του μαζί του που, όπως διαπιστώνουμε ήδη από τη συλλογή του 1949 «Ο Ταΰγετος και η σιωπή», είχε καθοριστική σημασία για τον ποιητή και τον άνθρωπο.
– της Στεργιανής Ζανέκα (Διδάκτωρ φιλολογίας Α.Π.Θ.)
Υποσχόμουν στο ένα που ήταν όλα.
Χαμογελούσα στο ένα που ήταν όλα.
Δεν ήσουν το ένα, καλό μου βουνό.
Σε έκαμα πρόσωπο, σε είδα λαό
και σε είδα πλανήτη. Κ’ έκαμα
ένα όμορφο όνειρο: Να μεταβάλω
μ’ αυτό το χαμόγελο πάνω σου
σε κρόσια ήλιου όλα τα σύννεφα,
σε φώσφορο ειρήνης μια καταιγίδα…

• Photo Credit: Babis Giritziotis | Canon

• Το βουνό, στην ποίηση του Βρεττάκου δεν αποτελεί μιαν απλή ποιητική εικόνα, αλλά φανερώνει τον πυρήνα της προσωπικής μυθολογίας του. Ο Ταΰγετος στα πρότυπα του Ολύμπου, του Παρνασσού και του Ελικώνα των Μουσών και του Απόλλωνα, ταυτίζεται με την ποίηση, γίνεται στοιχείο αθανασίας, όργανο νοηματοδότησης της ύπαρξης, μέσο δημιουργίας και ανάδειξης της ομορφιάς, δαυλός που φωτίζει τη γη.

Είχα ανάγκη να υπάρχεις. Να βρω
ν’ ακουμπήσω κάπου τη λύπη μου.
Σε καιρούς όπου όλα, πρόσωπα,
αισθήματα, ιδέες, ήταν ρευστά,
χρειαζόμουν μια πέτρα στερεή
ν’ ακουμπώ το χαρτί μου.
Μην αποσύρεις την πέτρα σου,
Κύριε, και μείνουν τα χέρια μου
στο κενό. Έχω ακόμη να γράψω..
• Μ’ άλλα λόγια, ο ποιητής οιστρηλατείται από τη μορφή του βουνού καθώς αυτό δίνει μορφή στο χαώδες περιβάλλον της κοινωνικής αταξίας. Παίρνει τη σμίλη του και σμιλεύει «το γιορτινό του πουκάμισο» προτού να πάψει οριστικά η εγκόσμια εκδοχή του. Η ψυχή του στέκει δίπλα του εκεί, και σε διαρκή εγρήγορση σαρώνει αδιάκοπα και εμπρός του τις όποιες προβολές ορθώνονται στον έξω κόσμο, στο χώρο της τέχνης που επιτρέπει στις συνθέσεις να συμβαίνουν και να αλλάζουν.
«Σκέφτομαι το βουνό με τον ήλιο απέναντι / ν’αναδύεται από τη θάλασσα –
γίνεται κάθε / μέρα ο κόσμος. Το προαιώνιο πλάθεται κάθε στιγμή. […]
Πλάθω και πλάθομαι κάθε στιγμή».
(από τη «Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη», το δεύτερο συνθετικό ποιητικό έργο του Νικηφόρου Βρεττάκου που κυκλοφόρησε το 1981)

11η Δεκεμβρίου: Διεθνής Ημέρα Βουνού, καθιερώθηκε το 2003 από τα Ηνωμένα Έθνη για να αναδείξει το ζωτικό ρόλο που παίζει το βουνό στη ζωή των ανθρώπων και να υπενθυμίσει στη διεθνή κοινότητα την ευθύνη που έχει για τη διατήρησή του…

«ΓνωρίζουμεΑγαπάμεΠροστατεύουμε τα Βουνά μας»

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register