Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Τη ζωή να τη ζούμε, μην την “παρκάρουμε”…

Ο Στέφανος Ξενάκης έχει εργαστεί με επιτυχία ως στέλεχος κι επιχειρηματίας στο χώρο της διαφήμισης από το 1993 έως το 2015, αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός ως ο συγγραφέας του “ΔΩΡΟΥ”, του “εκδοτικού φαινομένου” των τελευταίων ετών, αφού κατάφερε να αγγίξει τα 100.000 αντίτυπα, αλλά και τον παλμό χιλιάδων αναγνωστών που ανακάλυψαν μέσω των ιστοριών του βιβλίου του, ότι η καθημερινότητα κρύβει μια σειρά θαυμάτων που συμβαίνουν σε όλους μας. Αυτά που συχνά τα προσπερνάμε, όπως γράφει ο συγγραφέας…
Ποιό είναι αυτό το “Δώρο”;

Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο. Να το ανοίγεις. Μην το πετάς.
Η Ζωή η ίδια είναι Δώρο…

γράφει στον πρόλογο του βιβλίου, που αξίζει να διαβάσουμε όλοι.

Ο Στέφανος Ξενάκης είναι και ένας “δικός μας” άνθρωπος, ένθερμος δρομέας, ο οποίος έχει το τρέξιμο σύμμαχο σταθερά στη ζωή του. Έτρεχε σε πολλούς αγώνες παλιότερα, τώρα τρέχει για να κατεβάζει ιδέες και για να φροντίζει τον εαυτό του. Ανάμεσα σε όσα έχει γράψει τελευταία, μέσα στην περίοδο της καραντίνας, απευθυνόμενος στους χιλιάδες φίλους και αναγνώστες που τον ακολουθούν στη προσωπική του σελίδα, είναι και το εξής:

«Η άσκηση αλλάζει τη ζωή μας, 30 λεπτά περπάτημα, ή τρέξιμο ή ποδήλατο ή όποια άλλη κίνηση μειώνουν το άγχος, εκτοξεύουν τις ενδορφίνες, ηρεμούν το μυαλό, χτίζουν αυτοεκτίμηση, κατοχυρώνουν την υγεία. Αν η καθημερινή κίνηση ήταν υποχρεωτική, θα ζούσαμε σε άλλο κόσμο».

 

Αλλά επί του παρόντος, έχω να παραθέσω ένα άλλο κομμάτι που διάβασα σήμερα και με προκάλεσε να σας το μεταφέρω. Έμαθα ότι θα είναι μέρος του καινούριου βιβλίου που ετοίμασε, του Δώρου Νο2, με τις νέες ιστορίες που τον έχουν εμπνεύσει και πιστεύει πως περικλείουν όλο το νόημα της ζωής.

Ο τίτλος που δίνει ο ίδιος στη συγκεκριμένη ιστορία είναι μεν ποδοσφαιρικός, αλλά στη δική μου εκδοχή που διαβάσατε στην αρχή είναι οδηγικός, και θα καταλάβετε στον επίλογο γιατί…

«ΚΑΤΕΝΑΤΣΙΟ»

Από ποδόσφαιρο δε σκαμπάζω. Κάποιους όρους όμως τους θυμάμαι από παλιά. Μικρός είχα ασχοληθεί τόσο πολύ με τη μπάλα που τη χόρτασα για όλη μου τη ζωή. Κατενάτσιο είναι όταν παίζεις άμυνα για να μη φας γκολ. Όταν κλείνεσαι πίσω για να μη χάσεις. Και φυσικά στο τέλος χάνεις.

Έχω παίξει πολύ κατενάτσιο στη ζωή μου. Το χόρτασα κι αυτό. Χθες είχα τα κορίτσια μου σπίτι. Η μικρή (6) βρήκε μια συνταγή για κοκτέιλ φρούτων του δάσους με γιαούρτι κι άλλα φρούτα. Ήθελε να τη φτιάξει. Στην αρχή τσίνησα. Ένα φόβο έχω για τα παιδιά μου. Μην παίξουν κι αυτά κατενάτσιο. Ανακάλεσα λοιπόν στο λεπτό. Σε κάποια φάση έπρεπε να κόψει τα φρούτα με το κοφτερό μαχαίρι. Την άφησα. Ήμουν δίπλα, αλλά την άφησα. Δεν ήθελα να την αποτρέψω όπως με είχε αποτρέψει η δική μου μάνα κι όπως θα απέτρεπε κάθε «λογικός» γονιός το παιδί του μην κοπεί ή μη «βγάλει κανένα μάτι».. Μετά έπρεπε να τα βάλει στο μπλέντερ. Τα μισά έπεσαν έξω.. Μετά έβαλε και το γιαούρτι. Κι αυτό, όχι όλο.. Πάτησε το κουμπί και βλέπαμε τις λεπίδες να πηγαινοέρχονται δίπλα στα μούτρα μας μέσα στο διάφανο σκεύος. Μετάγγισε το μίγμα 2-3 φορές μέχρι να βρει το σωστό ποτήρι. Λέρωσε τα μισά ποτήρια. Μετά ήθελε να κόψει τα καλαμάκια στο επιθυμητό ύψος. Δεν το πέτυχε. Ξαναπροσπάθησε μέχρι που τα κατάφερε. Εννοείται η κουζίνα έγινε κώλος, εννοείται τα μισά έπεσαν κάτω. Εννοείται τα μοβ φρούτα του δάσους στύβουν παντού. Η μικρή μου κόρη όμως ήταν ευτυχισμένη γιατί έφτιαξε το δικό της κοκτέιλ, με τα δικά της χέρια στα δικά της ποτήρια και τα δικά της καλαμάκια. Έζησε τη δική της ζωή. Ένιωσε ότι μπορεί. Βγήκε στην αντεπίθεση. Δεν έπαιξε κατενάτσιο…

Καπάκι η μεγάλη μου (9) ήθελε να φτιάξει μόνη της ομελέτα. Να σπάσει τα αβγά, να λερώσει τον πάγκο, να τα ανακατέψει. Πιτσίλισε παντού. Έβαλε μόνη της το λάδι στο τηγάνι, το γύρισε γύρω γύρω να πάει παντού. Το τηγάνι τσιτσίριζε κι ήμουν δίπλα της γιατί ήθελε να είναι η δική της ομελέτα κι όχι η δική μου. Ήθελα να είναι η δική της ζωή κι όχι η δική μου. Στο τέλος η ομελέτα μας αποζημίωσε. Γλείφαμε τα δάχτυλά μας. Το σημαντικότερο όμως ήταν αυτό που ένιωσε η κόρη μου. Αυτό που όλα τα λεφτά του κόσμου δεν μπορούν να αγοράσουν. Αν έγραφε το βιογραφικό της, η ομελέτα θα ήταν μέσα.

Τα Σάββατα πάω λαϊκή. Συνήθως με τον μπαμπά μου, αλλά χθες πήγα μόνος. Ο πατέρας μου είναι 89, αλλά δεν τον κάνεις ούτε 75. Εργαζόταν από τα 19 μέχρι τα 84 του χρόνια στην ίδια ναυτιλιακή. Ως καπετάνιος ήπιε τους 5 ωκεανούς με το κουταλάκι. Πέρασε από τυφώνες και θύελλες. Τώρα ασχολείται με τον κήπο του μέρα νύχτα. Δεν του φτάνουν οι ώρες. Ποτέ δεν έπαιξε κατενάτσιο και προφανώς δε σκοπεύει να παίξει τώρα. Ο Γιώργος από την Εύβοια έχει τον πρώτο πάγκο μόλις μπαίνεις στη λαϊκή και τα καλύτερα μανταρίνια. Ψημένος άνθρωπος από τη ζωή. Σοφός. Κόβει το μάτι του. «Πού είναι ο παππούς;» μου κάνει.
«Σπίτι, Γιώργο στον κήπο του».
«Μπράβο μου κάνει. 1000 φορές να πάει από πέσιμο ή από σπάσιμο. Να τον αφήνετε να παιδεύεται και να σκαρφαλώνει. Μην του πείτε μόνο να κάτσει. Τον πεθάνατε»

Στα ελληνικά το κατενάτσιο το λένε και σούπα. Κάποιες ζωές δεν τις λες ζωές. Σούπα τις λες. Δυστυχώς τις βλέπω διαρκώς τριγύρω μου. Ξέρω καλά να τις διακρίνω. Παρκαρισμένα όνειρα, μόνιμος φόβος, καχυποψία, την πάρτη μας κι Άγιος ο Θεός, μπόλικη TV, ανεξέλεγκτα social, selfie εμπλοκή, αποθέωση της ασημαντότητας, κουτσομπολιό, κριτική, δικαιολογίες, γκρίνια, μιζέρια και πάει λέγοντας.

Τη ζωή ή τη ζεις ή την παρκάρεις.

Η ειρωνεία; Όλοι έχουμε τις προϋποθέσεις να φτιάξουμε το δικό μας κοκτέιλ και τη δική μας ομελέτα. Το τίμημα; Λερωμένες κουζίνες, ρίσκο κι ανασφάλεια. Το τίμημα για τη σούπα; Θάνατος, ακριβώς όπως τον περιγράφει ο Γιώργος… Χίλιες φορές να τη λερώσεις την κουζίνα παρά να την καμαρώνεις και να τρέμεις μην πέσει καμιά σταγόνα.

Διάβαζα σε ένα επιστημονικό περιοδικό ότι οι άνθρωποι που την παρκάρουν τη ζωή έχουν σημαντικά χαμηλότερο προσδόκιμο.

Το σύμπαν με τον τρόπο του μας λέει να μην πιάνουμε τζάμπα τόπο. Γιατί δεν το ακούμε;

–  Ας μην “παρκάρουμε” τη ζωή μας, όπως λέει και ο αγαπητός Στέφανος, φίλοι μου, συντρέχτες συνεργάτες και αναγνώστες. Ας μη φοβηθούμε να λερώσουμε και λίγο την “κουζίνα” της ζωής. Από τα “παρκαρισμένα” όνειρα, τη γκρίνια και τη μιζέρια, χίλιες φορές καλύτερα. Άλλωστε, φάνηκε τελευταία ότι κοινωνική συνείδηση και συνοχή στα δύσκολα διαθέτουμε, ας μπούμε σιγά σιγά και πάλι στο στίβο της ζωής, να μη “σκουριάσουμε” στις δικαιολογίες.

Να αφήσουμε λοιπόν το κατενάτσιο των ιών στα πόδια των ειδικών που ούτως ή άλλως παίζουν στο δικό τους γήπεδο, με τους κανόνες που ορίζει η παγκόσμια νέα κατάσταση, και εμείς να δράσουμε, να σχεδιάσουμε, να αγωνιστούμε ο καθένας θετικά από το πόστο του, με αλληλοκατανόηση στις ανάγκες των συμπαικτών μας και να τρέξουμε για το νικητήριο γκολ! Για το πολύτιμο έπαθλο του καλύτερου αύριο!

Στο μαραθώνιο που έχει ξεκινήσει, ας κρατήσουμε με σταθερό τέμπο την αισιοδοξία μας και τη συνεργατικότητα ως οδηγό για μια σωστή στρατηγική. Όχι απαραίτητα για το βάθρο. Αλλά για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τα όνειρά μας…

Με εκτίμηση

Για τα σχόλια και τη μεταφορά του επιλεγμένου κειμένου

Αργύρης Κριθαρούλας


• Τα βιβλία του Στέφανου Ξενάκη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Key Books.
•• Photo credit: ‘Regressing’: the ‘de-evolution’ of man on Linscott Road. Photograph: RUN

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register
X