fbpx

Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Σαν σήμερα, 8 Ιουλίου 1984: O Γιάννης Κούρος νικητής στο “Εξαήμερο του Αιώνα” (video)

Tα επιτεύγματα και οι δραστηριότητες του Γιάννη Κούρου θα μπορούσανε να γεμίσουν ολόκληρο βιβλίο, σήμερα, όμως, ανακαλούμε τον επικό τερματισμό του θρύλου των υπεραποστάσεων, στο “Εξαήμερο του Αιώνα”, που κέρδισε το 1984 στο στάδιο Downing στο Randall’s Island της Νέας Υόρκης…

Με έναν τριψήφιο αριθμό παγκόσμιων ρεκόρ στο ενεργητικό του, ο «σύγχρονος Φιδιππείδης», κατάφερνε να αντεπεξέρχεται σε αγώνες μεγάλης διάρκειας, όπως και στο συγκεκριμένο των έξι ημερών, γεγονός που οφειλόταν εκτός από την εξαιρετική φυσική του κατάσταση και στο σπουδαίο πνεύμα του.

Τον Ιούλιο του 1984, έχοντας ως πλήρωμα τον Μένιο, έναν ελληνοαμερικανό βελονιστή, τον Τζιμ, τον βοηθό του, και τον Μανωλιό, έναν κρητικό ιδιοκτήτη εστιατορίου, και ως εξοπλισμό μονάχα δύο ζευγάρια αθλητικά παπούτσια, βρέθηκε στην εκκίνηση. Ηδη από τις πρώτες λίγες ώρες του αγώνα, ο Κούρος έσταζε ιδρώτα από τα φρύδια και τους αγκώνες του. Είχε τερματίσει τα αρχικά 160 χλμ. του αγώνα μέσα σε 12 ώρες και 52 λεπτά, επίδοση εντυπωσιακή. Ωστόσο, οι δυνάμεις του είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν: είχε πάθει αφυδάτωση, υπογλυκαιμία και αναιμία – και αυτά ήταν μόνο η αρχή. Λίγο αργότερα, στις 15 ώρες, ο υπερδρομέας είχε χάσει επτά κιλά. Με το τέλος του 24ώρου δεν είχε σπάσει το ρεκόρ όπως υπολόγιζε και ενώ το σώμα του «ήταν νεκρό», αυτός αποφάσισε να μην αποσυρθεί όπως είχε προγραμματίσει, αλλά να συνεχίσει κυνηγώντας την επίδοση.

Εξαφανίστηκε για λίγες ώρες στο υπόστεγο του σταδίου, λίγο προτού αναστηθεί τη δεύτερη ημέρα – όταν οι εφημερίδες τον χαρακτήρισαν «Λάζαρο». Κάθε λίγο αναθεωρούσε τους στόχους του και αποφάσιζε να μη δειλιάσει και οπισθοχωρήσει. Για δεύτερη, για τρίτη, για τέταρτη, για πέμπτη και για έκτη ημέρα! Πλέον δεν έτρεχε στο γήπεδο. Στον νου του, έτρεχε στα χωράφια του χωριού του στην Αρκαδία…

 

«Βαθιά στα έγκατα του υποσυνειδήτου μου κατοικούν βοσκοί με φλογέρες, αρματολοί με σκουριασμένα τουφέκια, μοιρολογίστρες με μακριά σαγόνια και μακρόσυρτες φωνές, ηλιοκαμένοι ψαράδες, αεικίνητοι θεριστές, βυζαντινοί ψαλτάδες με το κρασί να τρέχει γάργαρο στον λαιμό».

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του “Ασταμάτητου Έλληνα” «Το Εξαήμερο του Αιώνα» (εκδ. Υψιλον, 1996). Συγκεκριμένα, πρόκειται για μια σκέψη που απασχόλησε τον υπερμαραθωνοδρόμο, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της τρίτης ημέρας του εξαήμερου αγώνα δρόμου.

 

Ο ίδιος ο Κούρος έχει παραδεχτεί ότι ο συγκεκριμένος αγώνας ήταν ο σημαντικότερος της πορείας του, ενώ σήμερα, αναπολεί τα παρακάτω, με αφορμή την “επέτειο” του πολυήμερου αγώνα στη Νέα Υόρκη και δημοσιεύει το βίντεο-ντοκουμέντο που ακολουθεί:

«Αν και είναι ο παρθενικός μου πολυήμερος αγώνας και, ενώ έχω μεταβεί στη Νέα Υόρκη με σκοπό να τρέξω μόνο την 1η ημέρα αυτού του αγώνα -επιδιώκοντας το παγκόσμιο ρεκόρ των 24 ωρών- και να αποχωρήσω, τελικά δεν επιτυγχάνεται το πρώτο και, κάθε μέρα αναθεωρείται η αποχώρησή μου, έτσι ώστε κατορθώνω όλα τα υπόλοιπα παγκόσμια ρεκόρ από τη 2η μέρα έως και την 6η (στο σύνολό τους 16 παγκόσμια ρεκόρ).
Το video αφορά τις τελευταίες στιγμές, αφότου όλα έχουν κριθεί και έχουν επιτευχθεί και τα 16 παγκόσμια ρεκόρ, ενώ δεν τρέχω και έχω χάσει σχεδόν τη φωνή μου…, καθώς περιλαμβάνει στιγμιότυπα προ και κατά την απονομή… Στα μεγάφωνα ακούγεται η φωνή του Fred Lebow, οργανωτή και του New York Marathon, o οποίος με συγχαίρει και με ασπάζεται μετά τον τερματισμό.
Η περιγραφή των συμβάντων του αγώνα, καθώς και οι σκέψεις μου κατά τη διάρκειά του έχουν αποτυπωθεί στο βιβλίο μου “Το Εξαήμερο Του Αιώνα” τίτλος δανεισμένος από το ομότιτλο άρθρο των New York Times αμέσως μετά την ολοκλήρωση του αγώνα.
Όλες αυτές οι ενδιάμεσες επιδόσεις, καθώς και η τελική βελτιώθηκαν πάλι απ’ την πλευρά μου 21 χρόνια μετά στο άθλιο χωμάτινο γήπεδο του Colac-Australia, αν και με άπειρα σφάλματα του πληρώματός μου και των διοργανωτών, με τελική επίδοση 1038.5 χλμ, η οποία οπουδήποτε αλλού θα αντιστοιχούσε το λιγότερο σε 1150 χλμ.»

 

«Οταν κερδίζεις, δεν πανηγυρίζεις» είχε δηλώσει τότε. «Από τη μία είσαι πολύ ταλαιπωρημένος και από την άλλη είσαι διαφορετικός. Οι δρομείς πολύ μεγάλων αποστάσεων δεν έχουν την έπαρση εκείνων που είναι γρήγοροι, έχουν αλτικότητα ή δύναμη. Αποκτούν άλλη ιδιοσυγκρασία, χαμηλών τόνων, που δεν τους επιτρέπει να πανηγυρίσουν στο τέλος».

Η αποθεραπεία του από την κόπωση του εξαήμερου αγώνα της Νέας Υόρκης διήρκεσε περίπου τρεις εβδομάδες. Φυσικά, τα ρεκόρ και οι μεγάλες επιδόσεις του συνεχίστηκαν…

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register
X