Πρόσφατα 'Αρθρα

Social Media

Τα θανάσιμα αμαρτήματα ενός δρομέα (!)

Ήταν ένας όψιμος και άπληστος δρομέας. Δείτε γιατί τον χαρακτηρίζω ως τέτοιον…

• Του Θρασύβουλου Τσίπη

Ξεκίνησε το τρέξιμο στα δεύτερα -άντα του, μήπως και χάσει κανένα κιλό. Ξέρετε αυτά τα ρουτινιάρικα, τα καταθλιπτικά κιλά που έρχονται με αυξητική τάση χρόνο με το χρόνο. Το σώμα του είχε αρχίσει να παίρνει το σχήμα του δερμάτινου καναπέ, με τις χάλκινες λεπτομέρειες στα καμπυλωτά μπράτσα του.

Όμως ο ναρκισσισμός περίσσευε και τον έκανε να βάλει στην καθημερινότητά του το περπάτημα, που έγινε jogging, μετά τρέξιμο και κατέληξε εθισμός! Και φθάσαμε στο σήμερα, εφτά χρονια αργότερα κι αντί να κρατάει μια παγωμένη μπίρα κι ένα μπολ με πατατάκια, βρέθηκε με δυο μπατόν στα χέρια να ανεβαίνει -σιχτιρίζοντας- μία ατελείωτη και με απίστευτη κλίση ανηφόρα…

Ορκιζόταν ότι μετά από αυτό δε θα έτρεχε ποτέ ξανά. Φυσικά μόλις έφθασε στην κορυφή άλλαξε γνώμη. Αυτός λοιπόν ο ολίγον υπέρβαρος και λαίμαργος δρομέας δεν ήταν ευχαριστημένος με έναν τερματισμό σε αυτόν, τον πρώτο του, υπερμαραθώνιο αλλά είχε και την ματαιοδοξία-φιλοδοξία να τον ολοκληρώσει σε χρόνο ρεκόρ για τα δικά του δεδομένα…

Το βουνό όμως έχει τη δικιά του άποψη για τον χρόνο. Τα ρόμπολα, οι οξιές, τα πεύκα και τα ποτάμια αδιαφορούν για τις ώρες και για τα λεπτά. Έπρεπε κάποιος να είναι πολύ κενόδοξος ώστε να μην αισθάνεται τις νεράιδες δίπλα του. Ένας ψίθυρος χάιδευε τα αυτιά του:

«Κοίτα που βρίσκεσαι, ξέχνα τα όλα. Είσαι τυχερός που το βιώνεις αυτό. Κάποτε, ίσως και σύντομα, δεν θα μπορείς να το ζεις. Μερικοί ήδη δεν μπορούν. Άκου τις πευκοβελόνες, τη μουσική του δάσους, τον χορό της νυφίτσας και τρέξε και γι’ αυτούς που θα ήθελαν να είναι στη θέση σου και δεν μπορούν. Μη τα παρατάς, τίποτα δεν ειναι βέβαιο».

Εκείνη τη στιγμή εκτοξεύτηκε γαλακτικό οξύ με την μορφή δακρύων από τα μάτια του. Όταν τα δάκρυα έσμιξαν με τον ιδρώτα στα χείλη του και ξεροκατάπιε, ξεδίψασε με αυτά και ο εγωισμός του. Ωραία τα προσωπικά ρεκόρ, οι επιδόσεις και οι κατατάξεις, αλλά δευτερεύοντα. Δεν τρέχουμε γι’ αυτά. Νομοτελειακά, κάποια στιγμή δεν θα επιτυγχάνονται.
Αυτό που παίρνεις από το τρέξιμο κατά την διάρκεια του ή μετά την ολοκλήρωση του, είναι η συνειδητότητα του δώρου της ζωής. Η απόδραση, η γαλήνη, ο πόνος, η ελευθερία.

Δυνατός και γεμάτος ψυχικά. Έτσι αισθανόταν όταν περνούσε την αψίδα του τερματισμού. Κι επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά τα κουσούρια, κάθισε κάτω και ήπιε μια παγωμένη μπίρα!

Ήταν ένας όψιμος κι ευτυχισμένος δρομέας.

Γράψε Σχόλιο

You don't have permission to register