fbpx

Περικλής Ρέβελος: «Αισθάνθηκα σαν πρώτος!»

Ο 43χρονος ορειβάτης από τον Πύργο που πέρασε τελευταίος τη γραμμή τερματισμού στον 8ο Μαραθώνιο Κρήτης

Περικλής Ρέβελος

Κάτοικος Ολλανδίας εδώ και 11 χρόνια, με καταγωγή από την πρωτεύουσα του νομού που γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Περικλής Ρέβελος ήταν ο αθλητής που τερμάτισε τελευταίος στον 8ο Μαραθώνιο της Κρήτης.

Το iRun πλησίασε μετά τον τερματισμό τον 43χρονο δρομέα, ήπιε τη μεταγωνιστική κόκα κόλα μαζί του (σαφώς και έγινε μπύρα στη συνέχεια), και του αράδιασε όλες αυτές τις ερωτήσεις που θέλεις να κάνεις σε έναν «τελευταίο», ο τερματισμός του οποίου βγάζει σχεδόν πάντα εντονότερα συναισθήματα από εκείνα του νικητή.

 

Σε ποιο σημείο του μαραθωνίου άρχισες να δυσκολεύεσαι;

Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν μετά τις 4 ώρες. Στο 32ο χιλιόμετρο, όταν άνοιξαν τμηματικά οι δρόμοι. Βρέθηκα να τρέχω με φορτηγά και αυτοκίνητα τριγύρω μου.

Σε ένα σημείο που η ψυχολογία έπαιζε καθοριστικό ρόλο, δεν ήξερα αν ο αγώνας συνεχιζόταν ή εάν είχε διακοπεί και είχαν δοθεί οι δρόμοι στην κυκλοφορία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το φορτηγό του δήμου που μάζευε τις κορίνες ακριβώς πίσω μου για αρκετή ώρα.

Περικλής Ρέβελος

Ηξερες ότι ήσουν τελευταίος;

Ναι, το συνειδητοποίησα μετά τις τεσσερισήμισι ώρες, από τη μηχανή του αυτοκινήτου διάσωσης που με ακολουθούσε κατά πόδας.

Και για αυτό ευχαριστώ το πλήρωμα των διασωστών Βάλια Ξανθουδάκη και Γιάννη Στρατάκη για την εμψύχωση, τη βοήθεια και την παρακίνηση, που ξέφευγε από τα όρια των καθηκόντων τους, ανοίγοντας κυριολεκτικά δρόμο προς τη γραμμή του τερματισμού.

 

Πώς ήταν τα τελευταία χιλιόμετρα μετά το 33ο;

Ηταν τα χιλιόμετρα που καθόρισαν τον χαρακτήρα του συγκεκριμένου μαραθωνίου για μένα. Η παρακίνηση που δέχτηκα ήταν τόσο δυνατή, που δεν υπήρχε πλέον το ενδεχόμενο να τα παρατήσω.

Η ατομική προσπάθεια είχε πλέον γίνει ομαδική υπόθεση. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η γραμμή του τερματισμού και την Αγγελική Πελεκανάκη να με περιμένει στα μετάλλια, όπως μου είχε υποσχεθεί την προηγούμενη μέρα, όταν και τη γνώρισα.

 

Τι άλλο σκέφτηκες σε αυτό το τελευταίο δεκάρι;

Την καθοριστική σημασία των συγκεκριμένων εθελοντών και διασωστών, που επαναπροσδιόριζε την έννοια του εθελοντισμού και ανθρωπισμού.

Αυτοί οι άνθρωποι προτίμησαν την Κυριακή το πρωί να την περάσουν στους δρόμους με αγνώστους και όχι με τους δικούς τους ανθρώπους.

Εδωσαν ψυχή στον αγώνα και έκαναν τα οποιαδήποτε τεχνικά προβλήματα να μοιάζουν επουσιώδη, αν όχι ανύπαρκτα.

Περικλής Ρέβελος

Τι σκεφτόσουν ότι θα συναντήσεις στον τερματισμό μετά από 6μισι ώρες;

Σκεφτόμουν ένα άδειο στάδιο και την Αγγελική να περιμένει υπομονετικά δίπλα στη γραμμή τερματισμού. Ηταν σουρεαλιστική σκέψη το ξέρω.

 

Τι θυμάσαι γενικότερα από τον αγώνα;

Θυμάμαι και θα θυμάμαι πάντα το αυτοκίνητο των διασωστών να κλείνει τους γεμάτους δρόμους για να περάσω, τη Βάλια να μου προσφέρει νερό από το παράθυρο του αυτοκινήτου και να μου φωνάζει «λίγο έμεινε ακόμα», τους περαστικούς λίγο πριν το στάδιο να σταματούν μπροστά μου και να με χειροκροτούν με έκφραση σαν να έτρεξαν μαζί μου αυτά τα 40 χιλιόμετρα και το χαμόγελο της Αγγελικής φτάνοντας στον τερματισμό.

 

Πού ζεις;

Τα τελευταία 11 χρόνια ζω και εργάζομαι στο Χίλβερσουμ της Ολλανδίας. Στη χώρα «τηγανίτα» όπως την αποκαλούμε, λόγω της παντελούς απουσίας βουνών. Το δεύτερό μου πάθος είναι η ορειβασία, την οποία λόγω γεωγραφικών συνθηκών δεν χαίρομαι στην Ολλανδία. Ετσι, τα τελευταία χρόνια όποτε παίρνω άδεια από τη δουλειά, προγραμματίζω εξορμήσεις και δρομικούς αγώνες στην Ελλάδα.

Περικλής Ρέβελος, Σάββας Σπανούδης

Η μπύρα του θριάμβου. Με τους Περικλή Ρέβελο και Σάββα Σπανούδη


 
 

Τι προτιμάς, την ορειβασία ή τους αγώνες μεγάλων αποστάσεων;

Κάθε ένα από τα αθλήματα αυτά προσφέρει διαφορετικές συγκινήσεις και εμπειρίες. Θα τολμούσα όμως να πω πως η κατάκτηση και η θέα μιας κορυφής είναι εφάμιλλη του συναισθήματος όταν περνάς τη γραμμή του τερματισμού.

Σίγουρα οι τεχνικές απαιτήσεις είναι διαφορετικές, αλλά τα κοινά τους στοιχεία είναι περισσότερα, όπως η αντοχή και η συγκέντρωση που απαιτούνται, η υπέρβαση των ορίων και οι ξεχωριστοί άνθρωποι που συναντάς στον δρόμο, είτε προς τον τερματισμό είτε στην κορυφή.

Αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ειδικότερα τον μαραθώνιο με κάποια μεταφυσική χροιά, ως προς την προετοιμασία που απαιτείται και τη συγκίνηση τη μέρα του αγώνα, θα τον χαρακτήριζα σαν ένα «δρομικό τάμα».

 

Με τι ασχολείσαι;

Είμαι οικονομολόγος. Τα τελευταία 7 χρόνια εργαζόμουν στο Finance στα κεντρικά ευρωπαϊκά γραφεία μιας εκ των μεγαλύτερων brand αθλητικών ειδών στον κόσμο (nike) και από… σήμερα σε αυτά ενός εκ των μεγαλύτερων διαδικτυακών ταξιδιωτικών γραφείων στον κόσμο (booking.com).

 

Ποιος μαραθώνιός σου ήταν αυτός στην Κρήτη;

Αυτός ήταν ο δεύτερος μου Μαραθώνιος. Ο πρώτος ήταν ο 40ός της Αθήνας τον Νοέμβριο, στον οποίο με παρακίνησε να τρέξω μια department director της Nike, η Natasha Blom από τη Νότια Αφρική, δρομέας με ήδη 20 μαραθωνίους.

Αφού τερμάτισε σε 3:57, στον μαραθώνιο που μου είπε ότι τη ζόρισε πιο πολύ από όλους, με περίμενε στο τελευταίο χιλιόμετρο γιατί μου είχε πει ότι ήθελε να είναι δίπλα μου σε αυτήν τη μεγάλη στιγμή. Οσο τα θυμάμαι συγκινούμαι.

40ός Αυθεντικός Μαραθώνιος

Ο Περικλής Ρέβελος στον 1ο του μαραθώνιο, με τη Νοτιοαφρικανή μαραθωνοδρόμο Νατάσα Μπλομ

Εχεις προγραμματίσει κάποιον άλλον μαραθώνιο;

Μόλις χτες γράφτηκα στον 41ο Αυθεντικό Μαραθώνιο. Θα επικεντρωθώ στην προετοιμασία του αγώνα και θα αποφύγω αγώνες μεγάλων αποστάσεων τους καλοκαιρινούς μήνες (φαίνεται ότι έχω… ξεσυνηθίσει τη ζέστη).

Παράλληλα, θα συμμετέχω σε αγώνες μικρότερων αποστάσεων για τσεκάρισμα της φυσικής μου κατάστασης, ξεκινώντας με τον Utrecht Science Park Marathon στις 19 Μαΐου 2024 (10 χλμ.).

Οσον αφορά τα ορειβατικά μου σχέδια, τον Αύγουστο έχω προγραμματίσει να ανέβω στην κορυφή της Τουρκίας και συγκεκριμένα στο όρος Αραράτ στα 5.137 μέτρα υψόμετρο.

 

Πώς νιώθεις που είσαι επισήμως ο τελευταίος δρομέας που τερμάτισε τον 8ο Μαραθώνιο Κρήτης;

Oπως με έκανε η κουβέντα μας να καταλάβω μετά από την «κόκα κόλα αποκατάστασης», αισθάνομαι σαν να τερμάτισα πρώτος.

Βίωσα τόσο δυνατά συναισθήματα, τα μάτια χόρτασαν από πανέμορφες εικόνες της κρητικής γης, γνώρισα τόσους μοναδικούς ανθρώπους, που μόνο κερδισμένος θα μπορούσα να αισθάνομαι περνώντας τη γραμμή του τερματισμού.

Και το πιο σημαντικό, τήρησα την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου όταν ξύπνησα στις 5:30 το πρωί, να ζήσω την πρόκληση όχι αναγκαστικά για να τερματίσω, αλλά για να πάω τον εαυτό μου λίγο ακόμα παρακάτω, να τον έχω κάνει λίγο καλύτερο κατευθυνόμενος στη γραμμή του τερματισμού – τη δρομική Ιθάκη.

Διότι για μένα αυτό είναι το ζητούμενο των αγώνων μεγάλων αποστάσεων: να γινόμαστε καλύτεροι μέσα από την υπέρβαση.

Ο ενθουσιασμός της προσφώνησης του εκφωνητή (ακόμα αντηχεί στα αυτιά μου) ως του τελευταίου δρομέα του όγδοου Μαραθωνίου Κρήτης (που εκείνη την ώρα ολοκλήρωνε τις βραβεύσεις των πρώτων) με έκανε να αισθάνομαι ότι είμαι ο μεγαλύτερος νικητής του αγώνα.

 

 

Δημοφιλη Αρθρα