fbpx

Μαρία Αρβανίτου: «Τρέξε με την ψυχή σου»

Η 29χρονη δρομέας από την Αλσούπολη περιγράφει την εμπειρία της από τον 29ο Μαραθώνιο της Ρώμης

Μαρία Αρβανίτου

Στον 3ο μαραθώνιο της ζωής της (έτρεξε τον Αυθεντικό το 2022 και το 2023), η Μαρία Αρβανίτου έγραψε ατομικό ρεκόρ 3:28:23 και κατέκτησε  την ιταλική πρωτεύουσα με το χαμόγελό της

Ωρα 5 το πρωί. Εξω είναι σκοτάδι, τι πιο συνηθισμένο για όλους εμάς τους δρομείς να ξυπνάμε τέτοιες ώρες για τις καθιερωμένες προπονήσεις μας. Αυτήν τη φορά όμως κάτι είναι διαφορετικό. Είμαι στην Ιταλία (!) και σε λίγες ώρες είναι η εκκίνηση του μαραθωνίου της Ρώμης.

Σκέφτομαι πως πρέπει να βιαστώ για να προλάβω να κάνω ό,τι έχω στο μυαλό μου και ξεκινάω να ετοιμάζομαι. Εννοείται πως όλα τα πράγματά μου τα είχα φτιάξει από το προηγούμενο βράδυ, οπότε φοράω ό,τι έχω σχεδιάσει, τρώω το συνηθισμένο πρωινό μου πριν από τον αγώνα, ψωμί με ταχίνι και μέλι, και μέχρι τις 6 ήμουν έτοιμη!

Μαρία Αρβανίτου

Ωρα να φτιάξω espressάκι για να ξυπνήσω με χαρούμενη διάθεση την αδερφή μου και τον φίλο μου, που όταν τους είπα πριν από λίγους μήνες «πάμε για ένα Σαββατοκύριακο στη Ρώμη να τρέξω τον μαραθώνιο;!» μου είπαν χωρίς καμία σκέψη «ναι!».

Φεύγουμε λοιπόν από το ξενοδοχείο και κατευθυνόμαστε προς το Κολοσσαίο, όπου εκεί γύρω ήταν η εκκίνηση. Λέω ωραία έχω πολύ χρόνο, θα κάνω και προθέρμανση αυτήν τη φορά πριν από τον μαραθώνιο, πράγμα όμως που δεν συνέβη ποτέ, διότι με τόσο κόσμο δεν είχε διαθέσιμο χώρο!

Αποχαιρετώ τους δικούς μου, που κατευθύνθηκαν προς τα πρώτα μέτρα της εκκίνησης, ώστε να με δούν να ξεκινάω, και ακολουθώ το πλήθος.

Είχα διαβάσει από μία ενημέρωση που μας είχαν στείλει ότι οι συμμετοχές της φετινής διοργάνωσης ήταν οι περισσότερες στην ιστορία του μαραθωνίου της Ρώμης, με 19.000 στον αγώνα του Μαραθωνίου και 40.000 συνολικά διαγωνιζόμενους σε όλους τους παράλληλους αγώνες.

Μαρία Αρβανίτου

Η Μαρία Αρβανίτου στο Βατικανό, καλπάζει ευτυχισμένη προς τον τερματισμό

Αυτό το διαπιστώσαμε για τα καλά στην πορεία μας προς τα μπλοκ εκκίνησης, αφού ήμασταν για πάνω από 1 ώρα σε γραμμές ώστε να μπορέσουμε να μπούμε στο μπλοκ μας.

Βλέπω το ρολόι μου, είναι 08:25, μόλις κατάφερα επιτέλους να μπω στο γκρουπ μου. Οκ, όλα καλά, δεν πειράζει που δεν έχω καταφέρει να κάνω διατάσεις, ούτε προθέρμανση, σημασία έχει που είμαι στη Ρώμη και θα τρέξω πρώτη φορά μαραθώνιο στο εξωτερικό! ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΧΑΡΩ.

Σκέφτομαι για λίγο αγαπημένα μου πρόσωπα, που μου έχουν σταθεί στο μικρό αυτό ταξιδάκι της προετοιμασίας για τον 3ο μου μαραθώνιο, πόσο χαρούμενοι είναι ήδη για μένα μόνο και μόνο που βρίσκομαι εκεί, και παίρνω όλη τη δύναμη του κόσμου. Και ξαφνικά ακούω την αντίστροφη μέτρηση…3,2,1 GO!

Φεύγουμε όλοι μαζί, και βλέπουμε απέναντί μας το Κολοσσαίο, όλους τους εθελοντές και τον κόσμο που μας χειροκροτάει για να μας εμψυχώσει. Εικόνα μαγική για αρχή του αγώνα, πόσο όμορφος και ξεχωριστός θα είναι αυτός ο μαραθώνιος!

Τα πρώτα 10 χιλιόμετρα φεύγουν σχετικά γρήγορα, παρόλο που η πορεία μας είναι λίγο εκτός πόλης, και το τοπίο γύρω μας θυμίζει απλά μία πόλη του εξωτερικού. Η διαδρομή είχα δει και από πριν ότι θα έχει αρκετές στροφές, και σχετικά μικρές ανηφορικές κλίσεις, οπότε είχα προετοιμαστεί για αυτό, και λέω ωραία, καλά είμαστε μέχρι εδώ. Κοιτάζω τους παλμούς μου, είχα πει θα είναι το μόνο πράγμα που θα κοιτάξω στο ρολόι μου και όντως αυτό έκανα.

Στο 1ο χιλιόμετρο αντιλαμβάνομαι πως μου έπεσε το ένα από τα τρία τζελάκια που είχα πάνω μου, και απευθείας αλλάζω θέση στα δύο που μου είχαν απομείνει, για να έχω έστω αυτό το λίγο «καύσιμο» που μου απέμεινε και να το μοιράσω αναλόγως.

Φτάνω αισίως στο 17ο χιλιόμετρο και βλέπω κάπου εκεί στον κόσμο και την αδερφή μου, να με χειροκροτάει και να χαμογελάει, και συνεχίζω να ακολουθώ τον ρυθμό μου, βλέποντας έναν δικό μου άνθρωπο μέσα στο πλήθος.

Μαρία Αρβανίτου

Ο ήλιος είχε κάνει από νωρίς το πρωί την εμφάνισή του, και μας είχε δυσκολέψει όλους πολύ. Πάλι καλά, η διοργάνωση ήταν πολύ οργανωμένη σε αυτό και είχε πολύ συχνά σημεία με νερό, ισοτονικά και σφουγγάρια, οπότε έκανε την όλη μας προσπάθεια λίγο πιο εύκολη.


 
 

Μέχρι και το 24ο χιλιόμετρο τα πράγματα πήγαιναν αρκετά καλά και σταθερά, με δρομείς να με περνάνε αλλά να περνάω και εγώ μερικούς. Είχαμε περάσει υπέροχα σημεία και αξιοθέατα, μέσα από την πόλη, γέφυρες, και τις φανταστικές πλατείες με τα συντριβάνια και τα περίτεχνα αγάλματα.

Βλέπω τις ταμπέλες με τις αναγραφές των χιλιομέτρων να περνάνε από μπροστά μου και όσο περνάει ο χρόνος σιγά σιγά ξεκινούν τα πρώτα πιασίματα και τα μικρά πονάκια. Δεν θα το βάλω κάτω. Θα συνεχίσω μέχρι το τέλος. Λες να μπορέσω σε αυτόν τον αγώνα να τερματίσω χωρίς να σταματήσω ούτε μία φορά;

Λίγο ακόμα μπορώ να αντέξω λέω στον εαυτό μου, και συνεχίζω. 32ο χιλιόμετρο, και κάνω τον παραλληλισμό με τον μαραθώνιο της Αθήνας. Εχουμε περάσει τον «τοίχο» και κατευθυνόμαστε πλέον στην «Αγία Παρασκευή», στο σημείο με τον πολύ κόσμο.

Στον πρώτο μου μαραθώνιο, το 2022 στην Αθήνα, αυτό ήταν το πρώτο σημείο που έκανα μία μικρή παύση για να μπορέσω να πάρω μία ανάσα. Εδώ δεν θα σταματήσω όμως, πάμε λίγο ακόμα να πιεστώ. Μια Ιταλίδα φωνάζει το όνομά μου (που είδε από τον αριθμό συμμετοχής μου) και μου λέει «Forza Maria!». ΝΑΙ ΜΠΟΡΩ. Και δεν σταματάω.

Μπροστά μου βλέπω έναν σχετικά μεγάλο δρομέα να δίνει όλη του την προσπάθεια να συνεχίσει. Τον προσπερνάω και τον εμψυχώνω με όλη μου τη θετική ενέργεια, ώστε να πάρει δύναμη να συνεχίσει με το ίδιο πάθος!

Μαρία Αρβανίτου

Πόσο υπέροχο είναι να βλέπεις σε όλη τη διαδρομή τόσο διαφορετικούς ανθρώπους, μικρούς, μεγάλους, και όλοι να δίνουν τον ίδιο αγώνα για να πετύχουν τον δικό τους προσωπικό στόχο.

Ο στόχος ο δικός μου για αυτόν τον αγώνα ήταν να τερματίσω και σε αυτόν τον μαραθώνιο υγιής και με ένα τεράστιο χαμόγελο σε όλη τη διαδρομή. Για να δούμε λοιπόν θα το πετύχω;

Εχω ακόμα τα 10 τελευταία χιλιόμετρα για να το διαπιστώσω. Δέκα χιλιόμετρα που πλέον τρέχουμε με την ψυχή μας και με την ενέργεια του κόσμου, που τρέχει γύρω σου, αλλά και όσων βρίσκονται έξω από τον αγώνα και σε χειροκροτούν.

Λίγο πριν από τον τερματισμό έχω στον νου μου πως πάλι θα δω τα δικά μου πρόσωπα να είναι εκεί να με χειροκροτήσουν και να με βοηθήσουν να τελειώσω τη διαδρομή χαρούμενη, όπως είχα υποσχεθεί.

Η στιγμή αυτή έφτασε πιο γρήγορα από όσο περίμενα και να που βλέπω τον φίλο μου και την αδερφή μου να με χαιρετάνε! Τους χαιρετάω πίσω και τους κάνω νεύμα πως είμαι καλά, παίρνοντας την ελληνική σημαία για να τερματίσω κυματίζοντάς την.

Μαρία Αρβανίτου

Τα τελευταία μέτρα, με τη σημαία να είναι πίσω στην πλάτη μου, ήταν κάτι που θα μείνει στο μυαλό μου, όχι μόνο γιατί ένιωσα μια τεράστια υπερηφάνεια, αλλά γιατί όντως κατάφερα σε κάθε μέτρο του αγώνα να έχω ένα τεράστιο χαμόγελο, το οποίο προσπάθησα να μεταδώσω και σε άλλους, και επιτέλους ήταν ο πρώτος μου μαραθώνιος που δεν σταμάτησα ούτε δευτερόλεπτο να τρέχω.

Εγώ, που πριν από 4 χρόνια δεν μπορούσα να τρέξω πάνω από 10 χιλιόμετρα χωρίς να πεθάνω από την κούραση. Οι άνθρωποι τείνουμε να θέλουμε περισσότερο ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε, ή ό,τι πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να κατακτήσουμε εύκολα.

Ο αγώνας αυτός θα μείνει για πάντα στο μυαλό μου, όχι γιατί είναι ο πρώτος μου στο εξωτερικό ούτε γιατί έτρεξα στην αγαπημένη μου αυτή πόλη, αλλά γιατί είναι ένας αγώνας που μου δίδαξε ακριβώς το παραπάνω. Ολοι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, αρκεί να το πιστέψουμε πραγματικά. Και να θυμόμαστε να ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ!

Μαρία Αρβανίτου

 

Δημοφιλη Αρθρα